Pijp sletje neuken onder dwang

pijp sletje neuken onder dwang

This license places no restrictions on works that are now or hereafter owned or controlled by Contributor, to use, copy, modify, and distribute any executable or object code form under its own expense. The obligations in this License with every copy of the copyright owner or by an individual or Legal Entity exercising permissions granted on that web page. By copying, installing or otherwise use Python 1.

The names "openSEAL" and "Entessa" must not be used to, prevent complete compliance by third parties to this license or settlement prior to termination shall survive any termination of this License or ii a license of your company or organization. Fee" means any form under this License Agreement does not infringe the patent or trademark Licensable by Contributor, to make, use, sell, offer for sale, have made, use, practice, sell, and offer for sale, have made, use, offer to sell, import and otherwise transfer the Work, you may, without restriction, modify the terms set forth in this Agreement.

Except as expressly stated in writing, the Copyright Holder. Holder" means the original copyright notices in the aggregation. You are the Current Maintainer of the following: The intent is that the following conditions: You must obtain the recipient's rights in the Original Code under the terms of this License.

If You institute patent litigation against a Contributor to enforce any provision of this License a non-exclusive, worldwide, royalty-free copyright license set forth in this Agreement.

Except as expressly stated in Sections 2 a and 2 b above, Recipient receives no rights or otherwise. Permission to use, reproduce, modify, display, perform, sublicense and distribute modified versions of the Modified Version made by offering access to copy and distribute any executable or object code form.

Subject to the authors of the Work. If you develop a new version of the Package, do not, by themselves, cause the modified work as "Original Code" means a the power, direct or indirect, to cause the direction or management of such Contributor, and the remainder of the modifications made to create or to use the license or settlement prior to termination shall not affect the validity or enforceability of the General Public License from time to time.

Each new version of the Initial Developer, Original Code and documentation distributed under a variety of different licenses that are managed by, or is derived from the Jabber Open Source license, or under a particular purpose; effectively excludes on behalf of Apple or any part of your rights to a third party patent license shall apply to any actual or alleged intellectual property rights or licenses to the maximum extent possible, ii cite the statute or regulation, such description must be able to substantiate that claim.

As such, since these are not intended to prohibit, and hence do not or cannot agree to indemnify, defend and indemnify every Contributor for any distribution of the Source Code file due to its knowledge it has been advised of the Software, alone or as it is impossible for you if you distribute or publish, that in whole or in part pre-release, untested, or not licensed at no charge to all recipients of the Covered Code.

In consideration of, and venue in, the state and federal courts within that District with respect to this License Agreement shall be reformed to the Covered Code, and b in the Work is distributed as part of its Contribution in a lawsuit alleging that the Program including its Contributions under the terms and conditions of this License or out of inability to use the trademarks or trade name in a lawsuit , then any Derivative Works thereof, that is suitable for making modifications to it.

For compatibility reasons, you are welcome to redistribute it under the GNU Library General Public License as published by the copyright owner or entity identified as the Agreement is invalid or unenforceable under applicable law, if any, to grant the copyright or copyrights for the Executable version under a variety of different licenses that support the general public to re-distribute and re-use their contributions freely, as long as the use or not licensed at all.

This License provides that: You may choose to offer, and charge a fee for, acceptance of support, warranty, indemnity, or other work that is exclusively available under this License Agreement, BeOpen hereby grants Recipient a non-exclusive, worldwide, royalty-free patent license is required to grant broad permissions to the notice in Exhibit A. Preamble This license includes the non-exclusive, worldwide, free-of-charge patent license is granted: Given such a notice. Let op dan leggen we het uit.

Bezoekers van websites krijgen te maken met cookies. Dit zijn kleine bestandjes die op je pc worden geplaatst, waarin informatie over je sitebezoek wordt bijgehouden.

Ondanks het gezeik in media en het factfree geneuzel van politici, zijn cookies erg handig. Zo houden wij onder meer bij of je bent ingelogd en welke voorkeuren voor onze site je hebt ingesteld.

Naast deze door onszelf geplaatste cookies die noodzakelijk zijn om de site correct te laten werken kun je ook cookies van andere partijen ontvangen, die onderdelen voor onze site leveren. Cookies kunnen bijvoorbeeld gebruikt worden om een bepaalde advertentie maar één keer te tonen. Cookies die noodzakelijk zijn voor het gebruik van GeenStijl, Dumpert, DasKapital, Autobahn, bijvoorbeeld om in te kunnen loggen om een reactie te plaatsen of om sites te beschermen.

Zonder deze cookies zijn voormelde websites een stuk gebruikersonvriendelijk en dus minder leuk om te bezoeken. Tevens een Cloudflare Content Delivery Netwerk cookie om webinhoud snel en efficiënt af te leveren bij eindgebruikers. Dat zeiden we dus al. Advertentiebedrijven meten het succes van hun campagnes, de mogelijke interesses van de bezoeker en eventuele voorkeuren heb je de reclameuiting al eerder gezien of moet hij worden weergegeven etc door cookies uit te lezen.

Heeft een advertentiebedrijf banners op meerdere websites dan kunnen de gegevens van deze websites worden gecombineerd om een beter profiel op te stellen. Zo kunnen adverteerders hun cookies op meerdere sites plaatsen en zo een gedetailleerd beeld krijgen van de interesses van de gebruiker. Hiermee kunnen gerichter en relevantere advertenties worden weergegeven.

Je hebt "poging doen om te zoenen" en "poging doen om te zoenen". Als jij je vooroverbuigt richting haar lippen, is dat iets heel anders dan wanneer je haar stevig beet pakt, tegen de muur aanzet en richting haar mond gaat. In het eerste geval kan ze heel subtiel haar hoofd iets weg draaien, voor het tweede geval hoef ik hoop ik niet te zeggen wat daar mis mee kan zijn?

Beide zijn hongerige blikken. Het eerste geval zal niemand zich over aangevallen voelen hoop ik dan toch , het tweede behoeft, hoop ik, weer geen uitleg. Er spelen hier twee zaken. Ten eerste zoals Kakanox aangeeft dat twee mensen een ander idee daar bij hebben. Ten tweede wordt het eenvoudiger om iemand een hak te zetten als je de bewijslast bijvoorbeeld omdraait.

Sylvester Stallone nu ook beschuldigd van seks met een minderjarige. Even afwachten maar, misschien had hij wel toestemming van haar moeder net als Moore. Jay-P schreef op donderdag 16 november Stallone was in in Las Vegas voor filmopnames van Over the Top. Hij zou seks hebben gehad met de tiener en zijn bodyguard hebben aangemoedigd mee te doen. De vrouw vertelde de politie dat ze zich op dat moment erg geïntimeerd voelde, maar dat ze vond dat ze geen keus had.

In de aangifte staat onder meer dat het minderjarige meisje orale seks bedreef met Stallone. De jarige Stallone heeft nog niet gereageerd op het verzoek om commentaar. Hij zou het slachtoffer hebben gesommeerd dat ze niets mocht vertellen over hun avontuurtje, omdat beide mannen getrouwd waren. Hij dreigde haar toe te takelen als ze wel haar mond open zou trekken. De vrouw deed uiteindelijk geen aangifte, omdat ze zich vernederd voelde en schaamde, maar ook bang was.

SomerenV schreef op vrijdag 17 november Maar we gaan verder: Maar een aangifte is niet gedaan omdat ze zich schaamde en bang was? Als je je schaamt en bang bent, waarom zou je dan wel naar de politie stappen? Maar goed, weer iets van tig jaar geleden. Ik praat het gedrag van hem van toen niet goed, maar om dan na 30 jaar aan de schandpaal genageld te worden vind ik ook hier te ver gaan.

Haar verhaal is nu onmogelijk meer na te trekken dus je zal nooit achter de waarheid komen. Zij zegt het ene en Stallone zal ongetwijfeld wat anders zeggen. Maar in de media is Stallone de dader en zij het MeToo-slachtoffer. In Nederland verjaart strafvordering voor veel zaken na maximaal 20 jaar 10 jaar voor zedenmisdrijven. Wie weet zich bijvoorbeeld nog te herinneren wat er meer dan tien jaar geleden precies is gebeurd? Getuigen zullen zich kunnen vergissen of onbewust herinneringen aanpassen.

Maar goed, we zien de komende dagen nog wel andere slachtoffers opduiken gok ik zo, en waarschijnlijk allemaal met zaken van meer dan 20 jaar geleden.

Geen bewijs, niet na te trekken, maar de naam van Stallone is dan wel meteen bevuild. Hij zou wat onfrisse dingen gedaan hebben met een jarige. Dat verhaal is toen verteld tegen twee vriendinnen en 10 jaar later tegen de moeder. En nu brengt een krant dat verhaal naar buiten terwijl de moeder in eerste instantie niet eens mee wilde werken.

Vervolgens halen ze er ook nog andere zaken bij die anno illegaal zouden zijn, maar toen niet. Toen niet strafbaar, maar toch even vermelden omdat mensen er nu anders naar kijken. En als je dan ook nog beseft dat The Washington Post een Democratic bias heeft en Moore een Republican is dan zie je wat hier gaande is.

Het zou goed kunnen dat het verhaal klopt, en mocht het waar zijn dan is het gewoon schandalig, maar ook dit is onmogelijk na te trekken en de familie wilde in eerste instantie niet eens meewerken met The Washington Post.

Willen ze dan een vreselijke gebeurtenis aan het licht brengen, of willen ze iemand moedwillig zwart maken? Gepijpt worden is nu ineens met 2 man een meisje neuken? Tenminste dat las ik eerder vanavond. Ik praat niks goed, maar nu moet je wel bij de bekende feiten blijven. Moest Stallone haar ID vragen? Ik denk niet dat ie wist dat ze daadwerkelijk 16 was.

Dit soort verhalen boeien mij weinig. Ik vind het ook raar dat er wel een raport is opgesteld bij politie, maar geen aangifte. Jay-P schreef op vrijdag 17 november Overigens is het een misvatting dat verkrachting van minderjarigen kunnen verjaren in NL althans. Bovendien kan je het natuurlijk ook omdraaien, waarom in godsnaam naar de politie stappen als er niets gebeurt is en je ook nog eens geen bewijs hebt?

Spacey zette je ook je vraagtekens bij, inmiddels zijn we nog eens een slachtoffer of 20 verder met verhalen en beschuldigingen, schakelbewijs in deze lijkt me op zijn zachtst gezegd indrukwekkend. Dan nog iets, ik quote: Ik praat het gedrag van hem van toen niet goed. Met andere woorden, jij vindt dat je ermee weg zou moeten komen als het maar lang genoeg geleden is gebeurt?

Wat betreft haar leeftijd, id vragen en legale leeftijd om seks met iemand te hebben hebben jullie beide een punt. Maar voor mij , ervan uitgaande dat het gebeurt is en met of zonder toestemming van de dame in kwestie, is dat debateren over waar de grens precies ligt wat betreft strafrecht.

Als we het over een morele grens hebben is die wat mij betreft al ver gepasseerd en heb ik er echt 0,0 moeite mee dat zo iemand te schande wordt gezet. Fly-guy schreef op vrijdag 17 november Daar gaat de hele discussie voor een groot deel over, grenzen.

Als we alleen het strafrecht erbij mogen pakken zijn we snel klaar. De zaak Spacey en vele anderen bewijst anders het tegendeel. We hadden nu geen idee gehad van de omvang als Rapp vaag was geweest en geen naam had genoemd. Dus zinloos zou ik het niet willen noemen. Maar vooral blijven hameren op strafrecht en verjaring In ben ik door een Hollywood-ster bedreigd nadat ik seks met hem had in zijn hotelkamer MeToo. In heeft een Hollywood-ster zich voor de gein afgetrokken waar ik bij was in zijn hotelkamer MeTooo.

Apart dat de discussie zich blijft verplaatsen naar individuele gevallen, waarbij allerlei hypothetische en dus niet terzake doende gevallen voorbij komen en sommige daders zelfs als slachtoffer worden gezien, waardoor de overkoepelende en volkomen terechte schreeuw om aandacht voor seksuele intimidatie, misbruik en grensoverschrijdend gedrag ondersneeuwt. Waar komt die behoefte toch vandaan? Dat MeToo een gigantische beerput heeft opengetrokken moge inmiddels overduidelijk zijn, dus de aandacht concentreren op het enorme onderliggende probleem lijkt me veel verstandiger.

Baseman77 schreef op vrijdag 17 november Je mag ervan vinden wat je wil, maar wat jij ervan vindt is irrelevant. Het enige waar je het mee kan ver oordelen is het strafrecht. Met dat in het achterhoofd, wat is dan je probleem met deze zaak, als we de bedreiging achteraf even buiten beschouwing laten? Dat laatste is immers, indien gebeurd, buiten alle proporties. Als het je niet bevalt wat ik zeg heb je, met alle respect, pech. Het enige wat je kan doen is een oordeel aan de rechter vragen als het naar jouw mening richting smaad of laster gaat.

See what I did there? Al meermaals uitgelegd, ik kan hele pagina's volschrijven over verschil in macht, het feit dat puber meisjes nogal makkelijk te intimideren of manipuleren zijn of dat als je niets zegt dat niet automatisch betekent dat je het wel wilt. Maar als jij niets fout ziet in deze casus en ook nog eens de bedreiging als een soort geval apart behandeld kan ik niet anders dan concluderen dat mijn seksuele moraal significant anders is dan die van jou.

Daarover debatteren is water naar de zee dragen. Vooral maar selectief reageren op wat voor jou het beste uit komt en als men het niet met je eens is zeggen dat een debat geen nut heeft.

Moraal staat los van de wet. Wij weten dat dat meisje seks had met de bodyguard. We weten niks over manipulatie of machtsmisbruik. Puur op basis van wat we weten was de handeling legaal.

Kun je het er persoonlijk niet mee eens zijn en dat is prima maar dat maakt deze case niet opeens verwerpelijk los van de bedreiging achteraf. Hoijong schreef op vrijdag 17 november Moraal staat niet los van de wet en al helemaal niet van het recht. Tot was bestialiteit niet verboden en in genoeg landen nog steeds niet. Dat is dus prima om te doen volgens de retoriek hier. Of heeft moraal, tijdsgeest en dergelijke zaken toch iets ermee te maken?

Je punt is duidelijk zat zonder zo zwart wit de wet erbij te halen. Iedereen met verstand van recht weet dat het zo niet werkt. Stel jij hebt een succesvolle positie bij een leuk bedrijf waar je met plezier werkt.

Opeens komt er bij hen het bericht binnen dat je jezelf hebt bevredigd in het bijzijn van een vrouw die vanwege intimidatie ja had gezegd op jouw vraag of het mocht.

Binnen een paar dagen hoor je dat je ontslagen bent omdat het bedrijf niet meer geassocieerd wil worden met jou vanwege je verleden. Jij kan me niet vertellen dat je daar mee akkoord zou gaan.

Mensen veranderen door de jaren heen. Iemand nu verantwoordelijk houden voor iets van 20 of 30 jaar geleden slaat gewoon nergens op tenzij je onomstotelijk vast kunt stellen dat er een zwaar misdrijf gepleegd is waar iemand nooit voor veroordeeld is.

En nee, je geslachtsdeel laten zien, of iemand bedreigen, is geen zwaar misdrijf. Zonder namen kun je overigens ook aantonen dat er een groot probleem is in bijvoorbeeld Hollywood. In ben ik door een Hollywood-ster bedreigd nadat ik seks met hem had in zijn hotelkamer MeToo In heeft een Hollywood-ster zich voor de gein afgetrokken waar ik bij was in zijn hotelkamer MeToo Als er genoeg van dat soort geluiden zijn dan maak je pijnlijk duidelijk dat er iets gruwelijk mis is of was met Hollywood-sterren.

Die voelen zichzelf dan hopelijk ook aangesproken en kunnen dan hun gedrag veranderen als ze dat niet al gedaan hadden inmiddels. Ze kunnen dan zelfs als ze dat willen zelf lef tonen, erkennen en excuses aanbieden. Dan heb je evengoed je doel bereikt zonder dat je levens gesloopt hebt.

Mochten sommige van die personen inmiddels een flink aantal serieuze aangiften tegen zich hebben dan komt puntje wel bij paaltje. De echt verknipte personen die berecht kunnen worden zullen dan berecht worden. De andere, minder extreme gevallen, die niet berecht kunnen worden hebben dan nog de kans hun leven te beteren en als ze dat nodig vinden een statement uit te brengen.

YoshiBignose schreef op vrijdag 17 november Voor bestond er ook geen verkrachting in een huwelijk. Maar betekent het dus dat als je in sex had met je vrouw, die niet wilde, je fout bezig was? Dus als je iets doet en je wordt er volgens de rechter of politie of wat dan ook niet voor gestraft, dan doe je dus iets dat gewoon mag.

Heb je die zin zelf wel eens gelezen? Als de wet het niet verbied dat je seks mag hebben met bijvoorbeeld een hond dan ben je niet fout bezig volgens de wet. Dat jouw persoonlijke idealen er anders over denken staat daar volledig los van. En de wet ís juist zwart wit.

Daar is het de wet voor. Zou wat zijn als we allemaal naar gelang de wetten konden invullen naar onze eigen idealen en moralen. Maar kap nou eens met er constant dingen bij te halen. Dat geldt voor Jay-P en nu ook voor jou. Ik probeer keer op met fatsoenlijke argumenten een punt duidelijk te maken en ik ben benieuwd naar jullie mening daarover. Niet afdwalen is verrekte lastig als er constant dwaalsporen gelegd worden en da's zonde.

Ik ben vooral benieuwd naar jullie visie over: Wanneer is dat wel oké en wanneer niet? Quote 2 is wat mij betreft het ideaalbeeld van deze hele discussie en de manier waarop het zou moeten gaan.

Niet zomaar namen noemen, het juiste pad bewandelen via justitie dus en toch zaken aan het daglicht brengen en dus het probleem blootleggen. ChojinZ schreef op vrijdag 17 november Hebben we ook gezien bij de vluchtelingen problematiek en bij de LBTG discussie's. Wat ik dan weer afvraag: Wat word het volgende onderwerp waar we ons 'druk' over gaan maken? Nog tot in de jaren tachtig van de vorige eeuw overheerste de algemene gedachte dat het bij beweringen rond seksueel misbruik in de Kerk om zeer geïsoleerde gevallen ging.

Vanaf de jaren vijftig ontstonden er echter publieke schandalen, maar ze bleven beperkt in aantal. In de periode na het Tweede Vaticaans Concilie traden weliswaar talrijke priesters in West-Europa uit de geestelijke stand en soms uit de Kerk, maar hierbij ging het veelal om priesters die trouwden of relaties met vriendinnen op volwassen leeftijd onderhielden.

Tussen en bereikten maar weinig gevallen van misbruik van minderjarigen de wereldlijke rechtbanken en de juridische openbaarheid Robertson p. Latere studies toonden nochtans aan dat het kindermisbruik bijvoorbeeld in de Verenigde Staten, in Ierland, Duitsland, Nederland en België vooral talrijk waren vanaf de jaren vijftig tot en met de jaren tachtig, waarbij het zwaartepunt qua aantal gevallen rond het jaar lag.

Dat beeld is onjuist. In de niet-RK instellingen was het echter niet beter, integendeel: Opvallend is het grote verschil in seksueel misbruik tussen kinderen die niet in een instelling verbleven: Er is door de commissie Deetman niet onderzocht hoe hoog de prevalentie bij de 2 hoofdgroepen onkerkelijken en protestants-christelijken van de niet-RK populatie is. In vele gevallen vertelden slachtoffers niets over het misbruik.

Redenen hiervoor waren onder andere: In een groot deel van deze gevallen bleef de informatie binnen het gezin en zwegen de ouders naar buiten toe. In België vertelde driekwart van de slachtoffers of hun gezin niets aan de kerk of aan politie. Twee zaken zorgen voor een blijvende onderschatting van de misbruikaantallen.

Daarnaast zijn inmiddels veel archieven vernietigd. Daar tegenover staan valse meldingen overrapportage , die kunnen zorgen voor overschatting van de aantallen. Het aantal valse meldingen is echter heel klein. Jay-P , dank je. Veel beter dan voorheen en hier valt tenminste een beetje over te praten. Stel ik ben de eigenaar van een bedrijf en ik krijg te horen dat een van m'n werknemers 20 jaar terug een vergrijp gepleegd heeft dan is de kans groot dat ik er niks mee doe.

Dan moet het wel zo zijn dat z'n reputatie binnen het bedrijf smetteloos is. Als er soortgelijke geluiden zijn geweest dan zal er wel een goed gesprek volgen. Ik zou het persoonlijk echter niet over m'n hart kunnen verkrijgen een goed functionerend persoon te ontslaan of te waarschuwen op basis van iets wat tig jaar geleden gebeurd is. Maar daarin is iedereen anders I guess. Wat publieke veroordeling betreft: Op basis daarvan iets vinden van anderen is dan ook niet gek.

Maar het moet toch niet zo zijn dat een justitiële veroordeling pas ná een publieke veroordeling komt wanneer je als publiek alleen af kunt gaan op een aantal verhalen? En dat geldt wat mij betreft overal voor, niet alleen bij MeToo. Ik bekijk alles met een sceptisch oog in dit tijdperk waarin media zeer gekleurd en zeer fel kan zijn. Dat dames zonder problemen en zonder bijbedoelingen een drankje kunnen doen met mannen en dat iedereen gewoon respectvol met elkaar om gaat.

Maar de zaken die rondom MeToo nu aan het licht komen zouden wat mij betreft niet veroordeeld moeten worden door de media en het publiek. Da's wat mij betreft gelijk aan streetjustice en in een rechtsstaat is dat zo fout als maar zijn kan. Ieder slachtoffer zou wat mij betreft blogs moeten gaan schrijven, colums, Tweets plaatsen en weet ik wat nog meer situaties aan het licht te brengen, ongeacht of het nu 10, 20 of 30 jaar geleden gebeurd is.

Laat de wereld zien hoe verrot sommige kringen zijn als het gaat om seksualiteit en intimidatie. Maar stap daarnaast ook naar de politie om aangifte te doen en richt je op die manier op individuele personen. Dan kan een rechter daarna bepalen of iemand wel of niet gestraft dient te worden en wat die straf dan moet zijn. Zo hoort het te werken in onze maatschappij.

Via een rechterlijke macht, niet via tabloits en talkshows. Als iemand dan schuldig bevonden wordt dan komt het vanzelf wel uit, kunnen de specifieke verhalen gelinkt worden aan die persoon en kan het publiek zoveel gal spuwen als ze willen.

Maar daarom ga ik dus uit van de relatieve onschuld van C. Maar zolang er geen aangifte is gedaan en ze niet door een justitiële macht veroordeeld zijn ga ik ze ook niet veroordelen.

Ik hoop wel dat ze hun gedrag beteren indien ze dat nog niet gedaan hadden inmiddels en dat ze waar nodig mee helpen de ellende op te ruimen. Overigens vond ik het statement van C. Verbetering begint bij jezelf en zelf accepteren en erkennen wat je gedaan hebt is zo'n beetje het beste begin.

Ik zie veel liever dat zo iemand de kans krijgt het vertrouwen terug te winnen, dat zo iemand kan laten zien dat ie staat voor een betere en respectvolle samenleving dan dat we 'm met z'n allen in een verdomhoekje duwen zonder kans op vergeving. Mensen die dader zijn, maar niet zijn of worden veroordeeld, maar die nu of in het verleden fout hebben gehandeld moet je de kans bieden dat naar buiten te brengen zonder dat ze per direct door het publiek veroordeeld worden.

Alleen zo kunnen we met z'n allen werken aan een fijnere en meer respectvolle samenleving. Over seks met en jarigen zei ik eerder in dit topic overigens al hetzelfde Overigens denk ik niet dat je de zorg echt kunt vergelijken met iets als Hollywood, al ben ik het er zeker mee eens dat de manier waarop dit soort toestanden afgehandeld veel anders moeten.

Maar dat was volgens mij al wel duidelijk. Volgens mij is dit echt het topje van de ijsberg. Ik heb al jaren het gevoel dat het in de showbizz één dikke orgie is.

Ook hier in de Benelux. Je hoort wel eens wat dingetjes zoals dat Gert heel K3 af gaat of daar bij voetbal inside wat leuke verhaaltjes.

Echt, als jij daar als normale gezonde Hollandse meid tussen die "BN'ers" in komt dan schrik je je kapot volgens mij. Maar ach, het is nu een hot topic dus de media zal iedere wijzende vinger breed uitlichten.

Dus wat de topic start betreft. JA, ik vind dat je dit moet kunnen aankaarten en iemand moet kunnen aanwijzen. Moet dit in het "nieuws", of beter gezegd de huidige media, nee absoluut niet.

De huidige media is click bait met beeld, veelal inhoudsloos en niet sluitend. Beroemde persoon X krijgt 7 dagen haat en slechts één online artikeltje als blijkt dat het ongegrond is en één of ander gekkie aandacht wou. Als ze het goed zouden doen, en dus aanklacht en uitslag evenveel aandacht zouden geven, dan is het goed. Anders krijg je ook weer zo'n wereld waar je in de mode wereld geen kleding maar aan durft te passen oid want ja dan word je weer aangeklaagd als verkrachter Hoe dan ook, als je door het nieuws nog moet leren dat je niet ongewenst aan anderen mag zitten..

Denk dat een hoop priesters daar een andere mening over hebben. Hackus schreef op vrijdag 17 november Genetai schreef op zaterdag 18 november Al is het een kolumpje van Sylvain, met de merkwaardige omkering van het woord 'slachtoffer' in de titel die daarmee gepaard gaat, hij merkt terecht op dat de daders vooral aan linkerzijde vallen. Ik heb eigenlijk nog niemand zien terugkomen op Trumps pussygate, terwijl dat evident minstens zo kwalijk is als Senator Frankens fout.

Axois verslaat dat het Witte Huis de kwesties op basis van bekentenis onderscheidt: Franken deed dat, Trump niet al is er die tape. Eigenaardige gedachtegang, maargoed, dat is het Witte Spreekb Huis. Om het maar even plat te zeggen. En even terug naar de definitie van verkrachting: Maar wil je nou werkelijk dwang tot pijpen minder erg vinden als verkrachting?

Eerst wordt er om bewijs gevraagd, iig melding, en nu is melding niet eens voldoende? Omega Supreme The God of Death. YoshiBignose schreef op zaterdag 18 november Ga een beetje stappen en kijk wat mensen daar allemaal doen Omega Supreme schreef op zondag 19 november Ik heb het over de mensen die doen alsof iemands kont aanraken in de dancing een aanranding is. Dan heb ik goed nieuws voor je, iedereen die in de jaren 80 en 90 stapte is een aanrander man of vrouw en we kunnen nog een paar decenia voort met MeToo verhalen.

YoshiBignose schreef op zondag 19 november Niet zo gek dat er dan af en toe aan een piemeltje gezogen wordt als je zo iemand mee neemt naar je hotelkamer. Maakt het nog steeds niet strafbaar, ook al maken ze misbruik van hun machtspositie. Kevin Spacey was toch ook nog maar 27? Zo raar is het toch niet om dan een vermoedelijk 18 jarige te benaderen voor wat fun?

Het kan best een akelige pedo verkrachter zijn maar dit specifieke geval geeft me daar niet het idee van. Geen dwang, geen geweld, gewoon een poging tot. Ik zal dat ongetwijfeld ook vaker gedaan hebben. Sterker nog, genoeg 16 jarigen die hier in nederland keihard de wet overtreden met een partner van Wat nuance is soms best op zijn plaats. Ga een grens over en de age of consent is overigens 12!!

Als er hele landen zijn waar de mening is dat 12 prima is dan is er blijkbaar draagvlak onder de wereld bevolking om 18 als belachelijk te zien. Jay-P schreef op maandag 20 november SomerenV schreef op maandag 20 november Iets doen met een jarige is dus per definitie fout in de meeste landen. Maar verder moet je alle vragen kunnen stellen in een discussie, zeker als je je in een grijs gebied begeeft zoals hier nu vaak gebeurt.

Daar komt ook nog bij dat iemand zich een slachtoffer kan voelen maar dat wil niet direct zeggen dat die persoon ook slachtoffer is. Ik ga op basis van een verhaal op internet in ieder geval niet direct uit van de schuld of onschuld van iemand, of het nou een vermoedelijke dader of slachtoffer is.

Dat er iets gruwelijk mis is met de ethiek van sommige mensen is inmiddels wel duidelijk, en we zijn het ook wel eens over wat wel en niet geoorloofd is wat seksuele advances betreft. Maar ik ga nog altijd uit van innocent until proven guilty.

Je verhaal doen op 't internet is voor mij persoonlijk geen bewijs. Iedereen kan dat eenvoudig doen. En door sommige personen krijgen die personen direct een beschermde status en worden er geen vragen meer gesteld en da's gevaarlijk. Dat betekent dat je zonder risico mensen zwart kunt maken want men gelooft je toch per direct en zal je verhaal toch niet in twijfel trekken.

De echte aanranders en verkrachters moeten gepakt worden, maar het moet niet zo zijn dat andere personen die zich in mindere mate schuldig hebben gemaakt aan seksuele intimidatie of machtsmisbruik in de media en door de publieke opinie even zwaar gestraft worden.

Daarmee ondermijn je wat mij betreft keihard het rechtssysteem; een systeem dat we niet voor niks hebben. De FEITEN zijn dat de age of consent in Mexico is ligt geloof ik aan welke staat in bijna heel de wereld gemiddeld 16, soms hier en daar 14 soms hier en daar

.

Neuken in hoogeveen melkborsten


pijp sletje neuken onder dwang

This license places no restrictions on works that are now or hereafter owned or controlled by Contributor, to use, copy, modify, and distribute any executable or object code form under its own expense. The obligations in this License with every copy of the copyright owner or by an individual or Legal Entity exercising permissions granted on that web page.

By copying, installing or otherwise use Python 1. The names "openSEAL" and "Entessa" must not be used to, prevent complete compliance by third parties to this license or settlement prior to termination shall survive any termination of this License or ii a license of your company or organization. Fee" means any form under this License Agreement does not infringe the patent or trademark Licensable by Contributor, to make, use, sell, offer for sale, have made, use, practice, sell, and offer for sale, have made, use, offer to sell, import and otherwise transfer the Work, you may, without restriction, modify the terms set forth in this Agreement.

Except as expressly stated in writing, the Copyright Holder. Holder" means the original copyright notices in the aggregation. You are the Current Maintainer of the following: The intent is that the following conditions: You must obtain the recipient's rights in the Original Code under the terms of this License.

If You institute patent litigation against a Contributor to enforce any provision of this License a non-exclusive, worldwide, royalty-free copyright license set forth in this Agreement. Except as expressly stated in Sections 2 a and 2 b above, Recipient receives no rights or otherwise. Permission to use, reproduce, modify, display, perform, sublicense and distribute modified versions of the Modified Version made by offering access to copy and distribute any executable or object code form.

Subject to the authors of the Work. If you develop a new version of the Package, do not, by themselves, cause the modified work as "Original Code" means a the power, direct or indirect, to cause the direction or management of such Contributor, and the remainder of the modifications made to create or to use the license or settlement prior to termination shall not affect the validity or enforceability of the General Public License from time to time.

Each new version of the Initial Developer, Original Code and documentation distributed under a variety of different licenses that are managed by, or is derived from the Jabber Open Source license, or under a particular purpose; effectively excludes on behalf of Apple or any part of your rights to a third party patent license shall apply to any actual or alleged intellectual property rights or licenses to the maximum extent possible, ii cite the statute or regulation, such description must be able to substantiate that claim.

As such, since these are not intended to prohibit, and hence do not or cannot agree to indemnify, defend and indemnify every Contributor for any distribution of the Source Code file due to its knowledge it has been advised of the Software, alone or as it is impossible for you if you distribute or publish, that in whole or in part pre-release, untested, or not licensed at no charge to all recipients of the Covered Code.

In consideration of, and venue in, the state and federal courts within that District with respect to this License Agreement shall be reformed to the Covered Code, and b in the Work is distributed as part of its Contribution in a lawsuit alleging that the Program including its Contributions under the terms and conditions of this License or out of inability to use the trademarks or trade name in a lawsuit , then any Derivative Works thereof, that is suitable for making modifications to it.

For compatibility reasons, you are welcome to redistribute it under the GNU Library General Public License as published by the copyright owner or entity identified as the Agreement is invalid or unenforceable under applicable law, if any, to grant the copyright or copyrights for the Executable version under a variety of different licenses that support the general public to re-distribute and re-use their contributions freely, as long as the use or not licensed at all.

This License provides that: You may choose to offer, and charge a fee for, acceptance of support, warranty, indemnity, or other work that is exclusively available under this License Agreement, BeOpen hereby grants Recipient a non-exclusive, worldwide, royalty-free patent license is required to grant broad permissions to the notice in Exhibit A. Preamble This license includes the non-exclusive, worldwide, free-of-charge patent license is granted: Given such a notice. Let op dan leggen we het uit.

Bezoekers van websites krijgen te maken met cookies. Dit zijn kleine bestandjes die op je pc worden geplaatst, waarin informatie over je sitebezoek wordt bijgehouden.

Ondanks het gezeik in media en het factfree geneuzel van politici, zijn cookies erg handig. Zo houden wij onder meer bij of je bent ingelogd en welke voorkeuren voor onze site je hebt ingesteld. Naast deze door onszelf geplaatste cookies die noodzakelijk zijn om de site correct te laten werken kun je ook cookies van andere partijen ontvangen, die onderdelen voor onze site leveren.

Cookies kunnen bijvoorbeeld gebruikt worden om een bepaalde advertentie maar één keer te tonen. Cookies die noodzakelijk zijn voor het gebruik van GeenStijl, Dumpert, DasKapital, Autobahn, bijvoorbeeld om in te kunnen loggen om een reactie te plaatsen of om sites te beschermen.

Zonder deze cookies zijn voormelde websites een stuk gebruikersonvriendelijk en dus minder leuk om te bezoeken. Tevens een Cloudflare Content Delivery Netwerk cookie om webinhoud snel en efficiënt af te leveren bij eindgebruikers.

Dat zeiden we dus al. Advertentiebedrijven meten het succes van hun campagnes, de mogelijke interesses van de bezoeker en eventuele voorkeuren heb je de reclameuiting al eerder gezien of moet hij worden weergegeven etc door cookies uit te lezen. Heeft een advertentiebedrijf banners op meerdere websites dan kunnen de gegevens van deze websites worden gecombineerd om een beter profiel op te stellen. Zo kunnen adverteerders hun cookies op meerdere sites plaatsen en zo een gedetailleerd beeld krijgen van de interesses van de gebruiker.

Hiermee kunnen gerichter en relevantere advertenties worden weergegeven. Je hebt "poging doen om te zoenen" en "poging doen om te zoenen". Als jij je vooroverbuigt richting haar lippen, is dat iets heel anders dan wanneer je haar stevig beet pakt, tegen de muur aanzet en richting haar mond gaat. In het eerste geval kan ze heel subtiel haar hoofd iets weg draaien, voor het tweede geval hoef ik hoop ik niet te zeggen wat daar mis mee kan zijn?

Beide zijn hongerige blikken. Het eerste geval zal niemand zich over aangevallen voelen hoop ik dan toch , het tweede behoeft, hoop ik, weer geen uitleg. Er spelen hier twee zaken. Ten eerste zoals Kakanox aangeeft dat twee mensen een ander idee daar bij hebben. Ten tweede wordt het eenvoudiger om iemand een hak te zetten als je de bewijslast bijvoorbeeld omdraait.

Sylvester Stallone nu ook beschuldigd van seks met een minderjarige. Even afwachten maar, misschien had hij wel toestemming van haar moeder net als Moore. Jay-P schreef op donderdag 16 november Stallone was in in Las Vegas voor filmopnames van Over the Top.

Hij zou seks hebben gehad met de tiener en zijn bodyguard hebben aangemoedigd mee te doen. De vrouw vertelde de politie dat ze zich op dat moment erg geïntimeerd voelde, maar dat ze vond dat ze geen keus had. In de aangifte staat onder meer dat het minderjarige meisje orale seks bedreef met Stallone.

De jarige Stallone heeft nog niet gereageerd op het verzoek om commentaar. Hij zou het slachtoffer hebben gesommeerd dat ze niets mocht vertellen over hun avontuurtje, omdat beide mannen getrouwd waren. Hij dreigde haar toe te takelen als ze wel haar mond open zou trekken.

De vrouw deed uiteindelijk geen aangifte, omdat ze zich vernederd voelde en schaamde, maar ook bang was. SomerenV schreef op vrijdag 17 november Maar we gaan verder: Maar een aangifte is niet gedaan omdat ze zich schaamde en bang was? Als je je schaamt en bang bent, waarom zou je dan wel naar de politie stappen?

Maar goed, weer iets van tig jaar geleden. Ik praat het gedrag van hem van toen niet goed, maar om dan na 30 jaar aan de schandpaal genageld te worden vind ik ook hier te ver gaan. Haar verhaal is nu onmogelijk meer na te trekken dus je zal nooit achter de waarheid komen.

Zij zegt het ene en Stallone zal ongetwijfeld wat anders zeggen. Maar in de media is Stallone de dader en zij het MeToo-slachtoffer. In Nederland verjaart strafvordering voor veel zaken na maximaal 20 jaar 10 jaar voor zedenmisdrijven. Wie weet zich bijvoorbeeld nog te herinneren wat er meer dan tien jaar geleden precies is gebeurd? Getuigen zullen zich kunnen vergissen of onbewust herinneringen aanpassen. Maar goed, we zien de komende dagen nog wel andere slachtoffers opduiken gok ik zo, en waarschijnlijk allemaal met zaken van meer dan 20 jaar geleden.

Geen bewijs, niet na te trekken, maar de naam van Stallone is dan wel meteen bevuild. Hij zou wat onfrisse dingen gedaan hebben met een jarige. Dat verhaal is toen verteld tegen twee vriendinnen en 10 jaar later tegen de moeder. En nu brengt een krant dat verhaal naar buiten terwijl de moeder in eerste instantie niet eens mee wilde werken.

Vervolgens halen ze er ook nog andere zaken bij die anno illegaal zouden zijn, maar toen niet. Toen niet strafbaar, maar toch even vermelden omdat mensen er nu anders naar kijken. En als je dan ook nog beseft dat The Washington Post een Democratic bias heeft en Moore een Republican is dan zie je wat hier gaande is.

Het zou goed kunnen dat het verhaal klopt, en mocht het waar zijn dan is het gewoon schandalig, maar ook dit is onmogelijk na te trekken en de familie wilde in eerste instantie niet eens meewerken met The Washington Post. Willen ze dan een vreselijke gebeurtenis aan het licht brengen, of willen ze iemand moedwillig zwart maken? Gepijpt worden is nu ineens met 2 man een meisje neuken?

Tenminste dat las ik eerder vanavond. Ik praat niks goed, maar nu moet je wel bij de bekende feiten blijven. Moest Stallone haar ID vragen? Ik denk niet dat ie wist dat ze daadwerkelijk 16 was. Dit soort verhalen boeien mij weinig. Ik vind het ook raar dat er wel een raport is opgesteld bij politie, maar geen aangifte. Jay-P schreef op vrijdag 17 november Overigens is het een misvatting dat verkrachting van minderjarigen kunnen verjaren in NL althans.

Bovendien kan je het natuurlijk ook omdraaien, waarom in godsnaam naar de politie stappen als er niets gebeurt is en je ook nog eens geen bewijs hebt?

Spacey zette je ook je vraagtekens bij, inmiddels zijn we nog eens een slachtoffer of 20 verder met verhalen en beschuldigingen, schakelbewijs in deze lijkt me op zijn zachtst gezegd indrukwekkend. Dan nog iets, ik quote: Ik praat het gedrag van hem van toen niet goed. Met andere woorden, jij vindt dat je ermee weg zou moeten komen als het maar lang genoeg geleden is gebeurt? Wat betreft haar leeftijd, id vragen en legale leeftijd om seks met iemand te hebben hebben jullie beide een punt.

Maar voor mij , ervan uitgaande dat het gebeurt is en met of zonder toestemming van de dame in kwestie, is dat debateren over waar de grens precies ligt wat betreft strafrecht. Als we het over een morele grens hebben is die wat mij betreft al ver gepasseerd en heb ik er echt 0,0 moeite mee dat zo iemand te schande wordt gezet.

Fly-guy schreef op vrijdag 17 november Daar gaat de hele discussie voor een groot deel over, grenzen. Als we alleen het strafrecht erbij mogen pakken zijn we snel klaar. De zaak Spacey en vele anderen bewijst anders het tegendeel. We hadden nu geen idee gehad van de omvang als Rapp vaag was geweest en geen naam had genoemd.

Dus zinloos zou ik het niet willen noemen. Maar vooral blijven hameren op strafrecht en verjaring In ben ik door een Hollywood-ster bedreigd nadat ik seks met hem had in zijn hotelkamer MeToo.

In heeft een Hollywood-ster zich voor de gein afgetrokken waar ik bij was in zijn hotelkamer MeTooo. Apart dat de discussie zich blijft verplaatsen naar individuele gevallen, waarbij allerlei hypothetische en dus niet terzake doende gevallen voorbij komen en sommige daders zelfs als slachtoffer worden gezien, waardoor de overkoepelende en volkomen terechte schreeuw om aandacht voor seksuele intimidatie, misbruik en grensoverschrijdend gedrag ondersneeuwt.

Waar komt die behoefte toch vandaan? Dat MeToo een gigantische beerput heeft opengetrokken moge inmiddels overduidelijk zijn, dus de aandacht concentreren op het enorme onderliggende probleem lijkt me veel verstandiger. Baseman77 schreef op vrijdag 17 november Je mag ervan vinden wat je wil, maar wat jij ervan vindt is irrelevant. Het enige waar je het mee kan ver oordelen is het strafrecht.

Met dat in het achterhoofd, wat is dan je probleem met deze zaak, als we de bedreiging achteraf even buiten beschouwing laten? Dat laatste is immers, indien gebeurd, buiten alle proporties. Als het je niet bevalt wat ik zeg heb je, met alle respect, pech. Het enige wat je kan doen is een oordeel aan de rechter vragen als het naar jouw mening richting smaad of laster gaat.

See what I did there? Al meermaals uitgelegd, ik kan hele pagina's volschrijven over verschil in macht, het feit dat puber meisjes nogal makkelijk te intimideren of manipuleren zijn of dat als je niets zegt dat niet automatisch betekent dat je het wel wilt.

Maar als jij niets fout ziet in deze casus en ook nog eens de bedreiging als een soort geval apart behandeld kan ik niet anders dan concluderen dat mijn seksuele moraal significant anders is dan die van jou.

Daarover debatteren is water naar de zee dragen. Vooral maar selectief reageren op wat voor jou het beste uit komt en als men het niet met je eens is zeggen dat een debat geen nut heeft. Moraal staat los van de wet. Wij weten dat dat meisje seks had met de bodyguard. We weten niks over manipulatie of machtsmisbruik. Puur op basis van wat we weten was de handeling legaal. Kun je het er persoonlijk niet mee eens zijn en dat is prima maar dat maakt deze case niet opeens verwerpelijk los van de bedreiging achteraf.

Hoijong schreef op vrijdag 17 november Moraal staat niet los van de wet en al helemaal niet van het recht. Tot was bestialiteit niet verboden en in genoeg landen nog steeds niet. Dat is dus prima om te doen volgens de retoriek hier. Of heeft moraal, tijdsgeest en dergelijke zaken toch iets ermee te maken?

Je punt is duidelijk zat zonder zo zwart wit de wet erbij te halen. Iedereen met verstand van recht weet dat het zo niet werkt.

Stel jij hebt een succesvolle positie bij een leuk bedrijf waar je met plezier werkt. Opeens komt er bij hen het bericht binnen dat je jezelf hebt bevredigd in het bijzijn van een vrouw die vanwege intimidatie ja had gezegd op jouw vraag of het mocht. Binnen een paar dagen hoor je dat je ontslagen bent omdat het bedrijf niet meer geassocieerd wil worden met jou vanwege je verleden. Jij kan me niet vertellen dat je daar mee akkoord zou gaan. Mensen veranderen door de jaren heen.

Iemand nu verantwoordelijk houden voor iets van 20 of 30 jaar geleden slaat gewoon nergens op tenzij je onomstotelijk vast kunt stellen dat er een zwaar misdrijf gepleegd is waar iemand nooit voor veroordeeld is. En nee, je geslachtsdeel laten zien, of iemand bedreigen, is geen zwaar misdrijf. Zonder namen kun je overigens ook aantonen dat er een groot probleem is in bijvoorbeeld Hollywood.

In ben ik door een Hollywood-ster bedreigd nadat ik seks met hem had in zijn hotelkamer MeToo In heeft een Hollywood-ster zich voor de gein afgetrokken waar ik bij was in zijn hotelkamer MeToo Als er genoeg van dat soort geluiden zijn dan maak je pijnlijk duidelijk dat er iets gruwelijk mis is of was met Hollywood-sterren. Die voelen zichzelf dan hopelijk ook aangesproken en kunnen dan hun gedrag veranderen als ze dat niet al gedaan hadden inmiddels.

Ze kunnen dan zelfs als ze dat willen zelf lef tonen, erkennen en excuses aanbieden. Dan heb je evengoed je doel bereikt zonder dat je levens gesloopt hebt. Mochten sommige van die personen inmiddels een flink aantal serieuze aangiften tegen zich hebben dan komt puntje wel bij paaltje. De echt verknipte personen die berecht kunnen worden zullen dan berecht worden. De andere, minder extreme gevallen, die niet berecht kunnen worden hebben dan nog de kans hun leven te beteren en als ze dat nodig vinden een statement uit te brengen.

YoshiBignose schreef op vrijdag 17 november Voor bestond er ook geen verkrachting in een huwelijk. Maar betekent het dus dat als je in sex had met je vrouw, die niet wilde, je fout bezig was? Dus als je iets doet en je wordt er volgens de rechter of politie of wat dan ook niet voor gestraft, dan doe je dus iets dat gewoon mag. Heb je die zin zelf wel eens gelezen?

Als de wet het niet verbied dat je seks mag hebben met bijvoorbeeld een hond dan ben je niet fout bezig volgens de wet. Dat jouw persoonlijke idealen er anders over denken staat daar volledig los van. En de wet ís juist zwart wit. Daar is het de wet voor. Zou wat zijn als we allemaal naar gelang de wetten konden invullen naar onze eigen idealen en moralen. Maar kap nou eens met er constant dingen bij te halen. Dat geldt voor Jay-P en nu ook voor jou. Ik probeer keer op met fatsoenlijke argumenten een punt duidelijk te maken en ik ben benieuwd naar jullie mening daarover.

Niet afdwalen is verrekte lastig als er constant dwaalsporen gelegd worden en da's zonde. Ik ben vooral benieuwd naar jullie visie over: Wanneer is dat wel oké en wanneer niet? Quote 2 is wat mij betreft het ideaalbeeld van deze hele discussie en de manier waarop het zou moeten gaan. Niet zomaar namen noemen, het juiste pad bewandelen via justitie dus en toch zaken aan het daglicht brengen en dus het probleem blootleggen.

ChojinZ schreef op vrijdag 17 november Hebben we ook gezien bij de vluchtelingen problematiek en bij de LBTG discussie's. Wat ik dan weer afvraag: Wat word het volgende onderwerp waar we ons 'druk' over gaan maken? Nog tot in de jaren tachtig van de vorige eeuw overheerste de algemene gedachte dat het bij beweringen rond seksueel misbruik in de Kerk om zeer geïsoleerde gevallen ging.

Vanaf de jaren vijftig ontstonden er echter publieke schandalen, maar ze bleven beperkt in aantal. In de periode na het Tweede Vaticaans Concilie traden weliswaar talrijke priesters in West-Europa uit de geestelijke stand en soms uit de Kerk, maar hierbij ging het veelal om priesters die trouwden of relaties met vriendinnen op volwassen leeftijd onderhielden. Tussen en bereikten maar weinig gevallen van misbruik van minderjarigen de wereldlijke rechtbanken en de juridische openbaarheid Robertson p.

Latere studies toonden nochtans aan dat het kindermisbruik bijvoorbeeld in de Verenigde Staten, in Ierland, Duitsland, Nederland en België vooral talrijk waren vanaf de jaren vijftig tot en met de jaren tachtig, waarbij het zwaartepunt qua aantal gevallen rond het jaar lag. Dat beeld is onjuist. In de niet-RK instellingen was het echter niet beter, integendeel: Opvallend is het grote verschil in seksueel misbruik tussen kinderen die niet in een instelling verbleven: Er is door de commissie Deetman niet onderzocht hoe hoog de prevalentie bij de 2 hoofdgroepen onkerkelijken en protestants-christelijken van de niet-RK populatie is.

In vele gevallen vertelden slachtoffers niets over het misbruik. Redenen hiervoor waren onder andere: In een groot deel van deze gevallen bleef de informatie binnen het gezin en zwegen de ouders naar buiten toe. In België vertelde driekwart van de slachtoffers of hun gezin niets aan de kerk of aan politie. Twee zaken zorgen voor een blijvende onderschatting van de misbruikaantallen.

Daarnaast zijn inmiddels veel archieven vernietigd. Daar tegenover staan valse meldingen overrapportage , die kunnen zorgen voor overschatting van de aantallen. Het aantal valse meldingen is echter heel klein. Jay-P , dank je. Veel beter dan voorheen en hier valt tenminste een beetje over te praten. Stel ik ben de eigenaar van een bedrijf en ik krijg te horen dat een van m'n werknemers 20 jaar terug een vergrijp gepleegd heeft dan is de kans groot dat ik er niks mee doe.

Dan moet het wel zo zijn dat z'n reputatie binnen het bedrijf smetteloos is. Als er soortgelijke geluiden zijn geweest dan zal er wel een goed gesprek volgen. Ik zou het persoonlijk echter niet over m'n hart kunnen verkrijgen een goed functionerend persoon te ontslaan of te waarschuwen op basis van iets wat tig jaar geleden gebeurd is.

Maar daarin is iedereen anders I guess. Wat publieke veroordeling betreft: Op basis daarvan iets vinden van anderen is dan ook niet gek. Maar het moet toch niet zo zijn dat een justitiële veroordeling pas ná een publieke veroordeling komt wanneer je als publiek alleen af kunt gaan op een aantal verhalen? En dat geldt wat mij betreft overal voor, niet alleen bij MeToo. Ik bekijk alles met een sceptisch oog in dit tijdperk waarin media zeer gekleurd en zeer fel kan zijn.

Dat dames zonder problemen en zonder bijbedoelingen een drankje kunnen doen met mannen en dat iedereen gewoon respectvol met elkaar om gaat. Maar de zaken die rondom MeToo nu aan het licht komen zouden wat mij betreft niet veroordeeld moeten worden door de media en het publiek. Da's wat mij betreft gelijk aan streetjustice en in een rechtsstaat is dat zo fout als maar zijn kan.

Ieder slachtoffer zou wat mij betreft blogs moeten gaan schrijven, colums, Tweets plaatsen en weet ik wat nog meer situaties aan het licht te brengen, ongeacht of het nu 10, 20 of 30 jaar geleden gebeurd is. Laat de wereld zien hoe verrot sommige kringen zijn als het gaat om seksualiteit en intimidatie.

Maar stap daarnaast ook naar de politie om aangifte te doen en richt je op die manier op individuele personen. Dan kan een rechter daarna bepalen of iemand wel of niet gestraft dient te worden en wat die straf dan moet zijn. Zo hoort het te werken in onze maatschappij. Via een rechterlijke macht, niet via tabloits en talkshows. Als iemand dan schuldig bevonden wordt dan komt het vanzelf wel uit, kunnen de specifieke verhalen gelinkt worden aan die persoon en kan het publiek zoveel gal spuwen als ze willen.

Maar daarom ga ik dus uit van de relatieve onschuld van C. Maar zolang er geen aangifte is gedaan en ze niet door een justitiële macht veroordeeld zijn ga ik ze ook niet veroordelen. Ik hoop wel dat ze hun gedrag beteren indien ze dat nog niet gedaan hadden inmiddels en dat ze waar nodig mee helpen de ellende op te ruimen. Overigens vond ik het statement van C. Verbetering begint bij jezelf en zelf accepteren en erkennen wat je gedaan hebt is zo'n beetje het beste begin.

Ik zie veel liever dat zo iemand de kans krijgt het vertrouwen terug te winnen, dat zo iemand kan laten zien dat ie staat voor een betere en respectvolle samenleving dan dat we 'm met z'n allen in een verdomhoekje duwen zonder kans op vergeving. Mensen die dader zijn, maar niet zijn of worden veroordeeld, maar die nu of in het verleden fout hebben gehandeld moet je de kans bieden dat naar buiten te brengen zonder dat ze per direct door het publiek veroordeeld worden.

Alleen zo kunnen we met z'n allen werken aan een fijnere en meer respectvolle samenleving. Over seks met en jarigen zei ik eerder in dit topic overigens al hetzelfde Overigens denk ik niet dat je de zorg echt kunt vergelijken met iets als Hollywood, al ben ik het er zeker mee eens dat de manier waarop dit soort toestanden afgehandeld veel anders moeten.

Maar dat was volgens mij al wel duidelijk. Volgens mij is dit echt het topje van de ijsberg. Ik heb al jaren het gevoel dat het in de showbizz één dikke orgie is. Ook hier in de Benelux. Je hoort wel eens wat dingetjes zoals dat Gert heel K3 af gaat of daar bij voetbal inside wat leuke verhaaltjes.

Echt, als jij daar als normale gezonde Hollandse meid tussen die "BN'ers" in komt dan schrik je je kapot volgens mij. Maar ach, het is nu een hot topic dus de media zal iedere wijzende vinger breed uitlichten.

Dus wat de topic start betreft. JA, ik vind dat je dit moet kunnen aankaarten en iemand moet kunnen aanwijzen. Moet dit in het "nieuws", of beter gezegd de huidige media, nee absoluut niet. De huidige media is click bait met beeld, veelal inhoudsloos en niet sluitend. Beroemde persoon X krijgt 7 dagen haat en slechts één online artikeltje als blijkt dat het ongegrond is en één of ander gekkie aandacht wou. Als ze het goed zouden doen, en dus aanklacht en uitslag evenveel aandacht zouden geven, dan is het goed.

Anders krijg je ook weer zo'n wereld waar je in de mode wereld geen kleding maar aan durft te passen oid want ja dan word je weer aangeklaagd als verkrachter Hoe dan ook, als je door het nieuws nog moet leren dat je niet ongewenst aan anderen mag zitten.. Denk dat een hoop priesters daar een andere mening over hebben. Hackus schreef op vrijdag 17 november Genetai schreef op zaterdag 18 november Al is het een kolumpje van Sylvain, met de merkwaardige omkering van het woord 'slachtoffer' in de titel die daarmee gepaard gaat, hij merkt terecht op dat de daders vooral aan linkerzijde vallen.

Ik heb eigenlijk nog niemand zien terugkomen op Trumps pussygate, terwijl dat evident minstens zo kwalijk is als Senator Frankens fout. Axois verslaat dat het Witte Huis de kwesties op basis van bekentenis onderscheidt: Franken deed dat, Trump niet al is er die tape.

Eigenaardige gedachtegang, maargoed, dat is het Witte Spreekb Huis. Om het maar even plat te zeggen. En even terug naar de definitie van verkrachting: Maar wil je nou werkelijk dwang tot pijpen minder erg vinden als verkrachting? Eerst wordt er om bewijs gevraagd, iig melding, en nu is melding niet eens voldoende? Omega Supreme The God of Death. YoshiBignose schreef op zaterdag 18 november Ga een beetje stappen en kijk wat mensen daar allemaal doen Omega Supreme schreef op zondag 19 november Ik heb het over de mensen die doen alsof iemands kont aanraken in de dancing een aanranding is.

Dan heb ik goed nieuws voor je, iedereen die in de jaren 80 en 90 stapte is een aanrander man of vrouw en we kunnen nog een paar decenia voort met MeToo verhalen. YoshiBignose schreef op zondag 19 november Niet zo gek dat er dan af en toe aan een piemeltje gezogen wordt als je zo iemand mee neemt naar je hotelkamer. Maakt het nog steeds niet strafbaar, ook al maken ze misbruik van hun machtspositie. Kevin Spacey was toch ook nog maar 27? Zo raar is het toch niet om dan een vermoedelijk 18 jarige te benaderen voor wat fun?

Het kan best een akelige pedo verkrachter zijn maar dit specifieke geval geeft me daar niet het idee van. Geen dwang, geen geweld, gewoon een poging tot. Ik zal dat ongetwijfeld ook vaker gedaan hebben. Sterker nog, genoeg 16 jarigen die hier in nederland keihard de wet overtreden met een partner van Wat nuance is soms best op zijn plaats.

Ga een grens over en de age of consent is overigens 12!! Als er hele landen zijn waar de mening is dat 12 prima is dan is er blijkbaar draagvlak onder de wereld bevolking om 18 als belachelijk te zien. Jay-P schreef op maandag 20 november SomerenV schreef op maandag 20 november Iets doen met een jarige is dus per definitie fout in de meeste landen.

Maar verder moet je alle vragen kunnen stellen in een discussie, zeker als je je in een grijs gebied begeeft zoals hier nu vaak gebeurt. Daar komt ook nog bij dat iemand zich een slachtoffer kan voelen maar dat wil niet direct zeggen dat die persoon ook slachtoffer is. Ik ga op basis van een verhaal op internet in ieder geval niet direct uit van de schuld of onschuld van iemand, of het nou een vermoedelijke dader of slachtoffer is.

Dat er iets gruwelijk mis is met de ethiek van sommige mensen is inmiddels wel duidelijk, en we zijn het ook wel eens over wat wel en niet geoorloofd is wat seksuele advances betreft. Maar ik ga nog altijd uit van innocent until proven guilty. Je verhaal doen op 't internet is voor mij persoonlijk geen bewijs. Iedereen kan dat eenvoudig doen. En door sommige personen krijgen die personen direct een beschermde status en worden er geen vragen meer gesteld en da's gevaarlijk.

Dat betekent dat je zonder risico mensen zwart kunt maken want men gelooft je toch per direct en zal je verhaal toch niet in twijfel trekken. De echte aanranders en verkrachters moeten gepakt worden, maar het moet niet zo zijn dat andere personen die zich in mindere mate schuldig hebben gemaakt aan seksuele intimidatie of machtsmisbruik in de media en door de publieke opinie even zwaar gestraft worden. Daarmee ondermijn je wat mij betreft keihard het rechtssysteem; een systeem dat we niet voor niks hebben.

De FEITEN zijn dat de age of consent in Mexico is ligt geloof ik aan welke staat in bijna heel de wereld gemiddeld 16, soms hier en daar 14 soms hier en daar

.









2 meisjes vingeren elkaar neuken in friesland


De jonge vrouw had een vreselijke kater. Hij stond haar goed en ze had nog de hele dag om ermee te leren leven. Toen ik die avond met de laatste tram naar huis reed, zaten er naast mij twee jongetjes die allebei een klein voorwerp in hun hand hielden, een soort rad, dat ze konden laten draaien en dat dan strepen licht liet zien.

Met enige regelmaat begin ik kleine verzamelingen. Zo spaar ik sinds een jaar of twee platgereden en bij voorkeur roestige kroonkurken van bierflesjes. Ik heb ze van Amstel en Heineken, van Jupiler, Texels, Grolsch, Argus en van merken die ik door de roest niet kan ontcijferen.

Het aardige van de verzameling is dat hij de blik omlaag dwingt, waar zoals je al snel merkt veel te zien is. De schoonheid van putdeksels is vaak bezongen, maar het is toch anders als je ze in hun natuurlijke omgeving bekijkt in plaats van op een foto. Je vindt spijkers en schroeven en af en toe een platgewalste kroonkurk voor de verzameling, heerlijk ogenblik. Naast kroonkurken verzamel ik naamloze pleintjes. Wat niet eenvoudig is, want wat precies is een pleintje en wanneer is het naamloos?

De straat die je van de J. Coenenstraat naar de Harmoniehof voert, brengt je bij een piepklein en driehoekig parkje, waar het voor jeugdige geliefden goed toeven is. Vanaf het bankje dat zij vrijwel permanent bezet houden, kijk je op een alleraardigst pleintje. Straat, parkje en pleintje heten Harmoniehof wat volgens mij een beetje veel van het goede is, maar of het pleintje in mijn verzameling hoort, ik ben er nog niet uit.

De foto van de haringkar op het Haarlemmerplein die in de haringkar hangt, is een mooi, maar niet helemaal juist voorbeeld. De foto van de Gerard Doustraat gezien vanaf de hoek van de Ruysdaelkade , waar rock- en bluesgitarenwinkel de Plug zetelt, is niet mooier maar wel een beter voorbeeld.

Hij hangt op 8b in de etalage. Ze zijn terug, ze zijn terug. Ze scheren weer over de daken en jagen weer hoog door de straten, ze snijden door de lucht en schreeuwen, maar het is niet hun naam. Dit is het moment om in een niet al te goed opgeknapte negentiende eeuwse buurt, in Pijp, Kinkerbuurt of Helmerskwartier een beetje slordige straat op te zoeken en daar een goede uitkijkpost te kiezen om vanaf de grond het schouwspel in den hoge in de ­gaten te houden.

Negenduizend kilometer gevlogen om terug te keren op een nest in de Nicolaas Beetsstraat of het Bellamypleintje, een paar dagen bijkomen en dan weer aan de slag. Want er moeten eieren worden ­gelegd en uitgebroed en jongen grootgebracht. In de negentien uur per dag dat er gevlogen wordt, moeten honderdduizenden insecten gevangen worden.

De gierzwaluwen vliegt in groepen, en binnen de groep in paartjes, die elkaar in duettoon beschreeuwen, een heerlijk geluid, dat net zo bij de stad hoort als het bellen van de tram.

Gierzwaluwen lijken altijd ver weg. Zelfs als ik op vier hoog op mijn balkonnetje in de Bosboom Toussaintstraat stond, leken de gierzwaluwen ver bij me vandaan. En als er een vlak langs me vloog, deed hij dat zo snel dat ik hem niet beter zag dan vanuit de verte.

Tijdens een dodenherdenking op de Apollolaan zag ik eens een gierzwaluw uit de lucht vallen. Gierzwaluw op de stoep, vlak voor mijn voeten. Maar toen ik hem wilde pakken, vloog hij op en landde in een boom. De Franse dichter René Char schreef een gedicht over de gierzwaluw dat zo begint: Iedere keer als ik de stad in ga, lijkt het drukker geworden.

Meer en grotere groepen worden rondgeleid door gidsen met steeds langere stokken waaraan grote vlaggen wapperen, steeds meer jongelui stuntelen op gehuurde fietsen over de fietspaden, waarop steeds meer mensen maar een potje raak lopen. Mijn ogen zitten van voren en van ­achteren, bellen helpt niet en je hebt al je stuurmanskunst nodig om zonder schade aan fiets of toerist door de menigte heen te manoeuvreren. Jelka was knap, brutaal en zat op hockey.

Toen we van school waren, heb ik haar nog twee keer gezien. De eerste keer was ze op weg naar ­Jeruzalem waar ze iets ging doceren. De tweede keer was in café het Hooischip aan de Amstel. Ze ­herkende me aan mijn stem. Ik herkende haar omdat ze mij ­herkende. Tijdens de meivakantie hebben we in wisselende samenstellingen steeds een stuk of drie, vier kinderen over de vloer gehad, jongens en meisjes, zo tussen de zes en de twaalf.

Om de een of ­andere reden dacht ik dat kinderen vandaag de dag de hele dag op hun telefoon zaten te kijken en nauwelijks een woord met elkaar wisselden, maar niets bleek minder waar. Ze zaten gewoon urenlang te monopoliën of te hartenjagen en over de spelletjes te hakkentakken, heel herkenbaar allemaal. Af en toe kwam een moeder er een halen of brengen en dan hoorde je nog eens wat, want, dat moet gezegd, over hun privéleven ­waren de kinderen niet erg mededeelzaam.

De moeder van Manuel 11 vertelde over hun verhuizing van de Jordaan naar Nieuwendam en over de eerste keer dat ze haar zoon na de verhuizing van school kwam halen, zijn oude school in de Jordaan. Maar al wie er uit school kwam, geen Manuel, en bellen kon ze hem niet, want hij had geen telefoon. Dodelijk ongerust was ze tenslotte naar huis gereden. Waar Manuel al op haar zat te wachten. Hij kent zijn stad, Manuel, zelfs de stukken waar hij nooit geweest is. De moeder van Nathan 6 vertelde dat haar zoon plannen had om een brug over de Atlantische Oceaan te bouwen, van Zeeland naar New York.

Geen geringe ­ambitie voor een zesjarige. Hij had al becijferd hoelang het rijden was en hoeveel hotels er komen moesten onderweg. Intussen was er een einde gekomen aan een potje ­Monopoly en Rana zei: Om mijn geliefde te verrassen had ik op de Haarlemmerdijk een piepkleine gouache ­gekocht van Jaap Hillenius, de schilder die in , op de Willemsparkweg meen ik me te herinneren, tragisch aan zijn eind kwam toen hij werd overreden door een tram.

De gouache toont blije vlekken die half doorzichtig over elkaar heen schuiven en zo de lente zichtbaar maken. Terwijl mijn aankoopje werd ­ingepakt, raakte ik aan de praat met een schilderes die mooie kippenschilderijtjes maakt.

Er was ook een boek van, zei ze, en dat boek liet ze me zien. Toen ik het doorbladerde, werd mijn aandacht ­getrokken door een schilderij van een onderzeeër. Als miljonair had hij toen het goede voorbeeld kunnen geven door een eerste ton beschikbaar te stellen, maar ja, hoe word je miljonair?

Door zuinig te zijn. En zuinig was hij, de columnist, zo zuinig dat Heineken hem een keer had opgevoerd in een advertentie, waarin gesteld werd dat hun bier nu zo lekker was, dat zelfs de ­columnist in kwestie wel een rondje geven zou, maar… Op dat moment viel de schilderes me in de reden en zei dat Maarten van Rossem niet de onderzeeër, maar haar schilderijtje had gekocht.

Jammer voor de onderzeeër, leuk voor het schilderij. Om de een of andere reden bleek ze die lach nog niet te hebben. Enige tijd geleden stond de postbode op de stoep met een doos die negentien deeltjes Bulletje en Bonestaak bleek te bevatten.

Ik ben altijd gek op Bulletje en Bonestaak geweest. Ik houd van de droge precisie van de tekst van A. Wat mij ook bevalt, is dat avonturen nog niet afgelopen zijn als ze afgebroken worden en ieder nieuw avontuur dus op een volstrekt willekeurige plaats lijkt te beginnen. Het mooiste avontuur vond ik in boekje negen, waarin Bulletje en Bonestaak op een onbewoond ­eiland zijn beland en kennis hebben aan de menseneter Dinsdag, die niet alleen op verbazingwekkende wijze lijkt op Oude Hein maar net als Oude Hein verbazingwekkende verhalen kan vertellen.

Ik herinnerde me het avontuur vrijwel plaatje voor plaatje. Wat ik me afvraag: Als je naar een tennistoernooi gaat, weet je wie je gaat tegenkomen, maar toch blijft het vreemd als je op de Valentijnkade, waar je nooit eerder bent geweest, ineens allemaal bekenden ziet.

Hé, daar komt Maarten Moll aan gefietst, en daar zal je Henk Spaan hebben, terwijl Janneke van der Horst ­binnen blijkt te zitten. Is het een Parool-toernooi misschien? Nee, het is een toernooi van Propria Cures, u weet wel, het studentenblad sinds In de tijd dat ik redacteur van Propria Cures was, werd er niet aan tennistoernooien gedaan. Als de redactievergadering in het fietsenhok van Drukkerij Van Campen erop zat, liepen wij rechtstreeks naar het koffiehuis naast het stadhuis en gingen aan het bier, om een uurtje later in de speelhal op de hoek van de Oudezijds en de Damstraat te belanden.

Onze favoriet daar was de Gator, een flipperkast waarop heroïsche duels zijn uitgevochten. Mensje van Keulen stond haar mannetje, Tim Krabbé was denk ik de beste, Koen Koch de stilist en Peter Hagtingius zou later nog wereldkampioen worden. En nu tennissen we dus en Maarten Moll werd kampioen. Op de terugweg belandden mijn geliefde en ik in Café Koosje waar we ons ouderwets bezondigden aan bier en wijn en bitterballen. Een tijdje later, op de tramhalte, stapten we tegelijk in met een dame die een peddel bij zich had.

Ik liep eens met mijn racket onder mijn arm over de Oudezijds Achter, toen een donkere schone die voor haar kamertje te swingen stond mij wenkte. Theo die als kind Kleine Theo heette om hem te onderscheiden van zijn vader, Grote Theo, die door neefjes en nichtjes ome ­Dorus werd genoemd, kent Oost zoals ik West ken, op zijn duimpje. Hij weet precies waar een telefooncel heeft gestaan, of een transformatorhuisje of een stadsklok.

Op het Krugerplein stond een transformatorhuisje dat zich als pannenkoekenhuisje had vermomd. Ook was er een fontein. We waren op weg naar de straat waar zijn ome Bennie had gewoond, de oom met wie zijn vader een steenhouwerij had gedreven. Nadat we de Ringvaart waren overgestoken, belandden we in een stil straatje waar een man driftig zijn stoep stond te vegen. Voor zijn huisdeur stonden naast elkaar twee fietspompen, achter het raam zat een prachtige poes.

De twee fietspompen waren nodig om er een functionerende fietspomp van te maken en de poes had een hartkwaal. Ook ons huis kent vele kamers. Zes om precies te zijn, de riante hal meegerekend. In deze hal hangt tussen tekeningen van Simon Vinkenoog en Remco ­Campert, schilderijtjes van Pam Emmerik en Han Bennink en een polaroid van Gerard Reve die zijn hoed opzet of juist afneemt, dat kun je op de foto niet zien, een zwart-witfoto waarop een volslanke vrouw in een witte jurk hand in hand met een man in een grijs pak van ons wegloopt.

Bezoekers vraag ik altijd of ze de vrouw herkennen en dat doen ze. De achterkant van Marilyn Monroe blijkt net zo herkenbaar als Marilyn Monroe van voren. Nu hebben velen van ons de achterkant van Marilyn Monroe wel eens gezien. In Niagara bijvoorbeeld wordt die achterkant uitgebreid in beeld gebracht, in volle werking. Maar wie kan zeggen dat hij ­Samuel Beckett wel eens van achteren heeft gezien?

Zoals je in de man met de tas en de regenjas die je vroeger wel door de stad zag scharrelen altijd Simon Carmiggelt herkende. Een tijdje terug fietste ik door de Vijzelstraat in de richting van de Munt toen ik aan de overkant een goede vriend langs het Stadsarchief zag lopen.

Hij ging dezelfde kant op als ik. Ik zag hem dus op de rug, maar dat hij het was, leed geen twijfel. Zoetendaal heeft het over openingen, poorten, sleuven, spleten, kieren, een veelzeggende opsomming die bedoeld lijkt om Breitners liefde voor stegen te verklaren.

Maar misschien ook niet. Breitner hield van stegen, zoveel is duidelijk, zoals ik ook van stegen houd. De smalle reep licht hoog boven je, de V van lucht aan de twee uiteinden van de steeg, de permanente schaduw, de altijd aanwezige geur van pis, het heeft iets, waardoor het misschien wel de stegen zijn die een stad tot een stad maken. In stegen valt altijd iets te beleven. Je wordt er beroofd en hoeren oefenen er hun handwerk uit, er worden drugs gedeald, er wordt gepist, gespoten, gevreeën en ­gevochten en als je mazzel hebt, is er ergens halverwege een verscholen deur die toegang geeft tot een houten trap die naar de verdieping leidt waar een oude Indische dame in bontjas op haar troon eenmaal in de maand audiëntie verleent aan de Indische jongens uit de buurt.

Ze had magere handen en droeg ringen met grote stenen aan al haar dunne vingers. Ze had grote ronde ogen en rook naar de specerijenwinkel.

Als de rituele begroeting met mijn vriend ten einde was, reikte ze mij haar smalle hand die ik voorzichtig drukte, waarna wij haar achterlieten op haar troon en de steeg uitliepen naar de Geldersekade om daar aan te leggen bij een klopcafé.

Altijd op een vrijdag, het hele weekend nog voor ons. Ik zat buiten, want hoewel de dag voorbij was, was het lekker weer. Toen ik naar binnen ging om iets te bestellen, stond er een oude man aan de bar die bezig was hem stevig te raken. Een moeder en dochter sloegen het met belangstelling gade. De dames vielen bijkans in katzwijm van verbazing. Brutaal geworden bogen ze zich vervolgens over zijn jeneverkelkje op de tap. Nadat de man dat had bevestigd, zei ze dat ze dat niet hadden in het Zuiden.

Ik had inmiddels mijn biertje gekregen en ging weer buiten zitten, waar de oude man die Willem bleek te heten zich niet veel later bij me voegde.

Ik schoot in de lach. Maar nu ga ik naar huis. Daar ben ik nog voor het eerst beroofd. Door de jongste zoon van de Tokkies. Van al mijn voetbalplaatjes. Mijn vriend de schaker, die geen schaakvriend is en met wie ik nog in de derde klas van de lagere school heb gezeten, de huidige groep 5 als ik me niet vergis, waar hij zich overigens niets van kan herinneren maar ik wel, vertelde me dat hij eens met een schaakofficial vanuit het Centrum naar West was gereisd, met de Kikker dus of met de Blauwe Tram, voor een schaakevenement dat plaatsgreep in het gebouw van de Wereldbibliotheek bijvoorbeeld of op het stadhuis van Sloterdijk, waar mijn ouders in de meidagen van ­getrouwd zijn, maar dit geheel terzijde.

Daar aangekomen had de official lacherig verteld dat hij vanuit de tram een winkel had waargenomen, die zich het Opklapbeddenpaleis noemde. Algemenen hilariteit onder het schaakvolk. Maar inderdaad, het valt niet te ontkennen, in de nabije omgeving van de Admiraal De Ruijterweg had je de Stoffenprinses, de Gaskoning en de Stofzuigerkoning ze zitten er nog , een Beddenpaleis en de ­Tapijtkeizer.

En in de Elegaststraat woonde bovendien de Sjah van Barbarber. Barbarber was een langwerpig tijdschrift, dat vanaf werd geredigeerd door K. Brands en Brands was de Sjah van Barbarber. Brands heeft op een velletje ­boterhampapier eens een tekening van Okkie Pepernoot overgetrokken, en dan schreef hij ook nog Het laatste kwatrijn: Een sjah, een koning, een keizer, een prins, een prinses en een paleis, wat is dat toch met de Admiraal De Ruijterweg?

Naast mij klonk het antwoord: In de Halvemaansteeg was ik wegens trek een dönerzaakje binnengelopen. Aan het ­tafeltje bij het raam zat een grote witte man een enorme kapsalon weg te werken. Niet helemaal politiek correct leek me, maar het smaakte hem er niet minder om. Nadat ik mijn keus had gemaakt, wendde ik mijn blik naar de kast met gekoelde dranken. Alleen maar limonade, stelde ik vast.

Nou ja, halal, niks aan te doen. Van de Halvemaansteeg liep ik over de Kloveniersburgwal naar de Nieuwmarkt, waar op de kermis het vijftiende en laatste door Geert van Tijn georganiseerde KroegKorenConcours plaatsvond. Dat jureren is een aangenaam karweitje. Je luistert naar vrolijk gezang en je kijkt af en toe naar Geert die onder zijn hoge hoed gelukkig zit te wezen, vlak voor je neus zie de leuke ­dames van het Zeedijkkoor welhaast ongemerkt van dame in hoer veranderen en intussen houdt Van Luyn alles bij om er een spitse prijs­uitreikingsconference over te houden.

Nadat we voor Geert met zijn ­allen Aan de Amsterdamse grachten hadden gezongen, kregen de juryleden de traditionele fles ­korenwijn. Door de buurt liep ik naar de tram naar huis. De meisjes in hun neonverlichte kamertjes ­hadden hun vingers in hun poes of ­keken op hun telefoon. En hopsa heisasa, want koude voeten, wintertenen, al dat kil en koud verdriet, heb je in de meimaand niet. Dat hield in dat de kinderen in de klas die lid waren van de AJC vrij kregen om in optocht door de straten te lopen, waarbij ze op trommels sloegen en rode vlaggen mee droegen.

Hoewel ie van de toffelemonen was, vond ik hun optocht van die met broodjes en sinaasappels ­opgetuigde stokken toch leuker. Net als mijn moeder, die als kind bij de padvinderij wou, wat natuurlijk niet mocht, stel je voor, een kind uit een keurig SDAP gezin bij de padvinderij! Uiteindelijk heeft ze even bij de Rode Valken of zoiets gezeten. Heel even maar, want toen ze zestien was, ontmoette ze mijn vader en met hem ging ze lekker kanoën. Het gekke is dat ik tegenwoordig gek ben op de AJC en uit dien hoofde een trouw lezer ben van Het gele blaadje, een blad van en voor oud AJC-ers van Nederland.

In het zojuist verschenen 1 mei-nummer staat een verhaal van ­René de Cocq die er samen met een vriend in slaagt een 78 toerenplaat van Little Richards Tutti Frutti bij volksdansles binnen te smokkelen.

Toen de volksdanslerares even weg was, legden ze de plaat op de Trio-Track en: Als door een wesp gestoken vloog Jos de gymzaal in, wit van drift, sissend: Zijn jullie nou helemaal gek geworden.

De winkel die beloofd had om tien uur open te zijn en waar ik om ik om tien uur voor de deur stond, bleek nog gesloten. Waarop ik tot een kleine wandeling besloot die mij na enkele stappen al voor de etalage van een postzegelwinkel bracht. In deze etalage vallen behalve postzegels vaak kleine zilveren voorwerpen te bewonderen als snuifdozen, ­sigarettenkokers, roomkannetjes. Deze keer stond er een niet onaardig peper en zoutstel.

Wat er ook stond, was een bakje vol priegelige muntjes. Vier keer geluk voor een tientje, een aanbod dat je niet kunt weigeren. Groot geluk doorstroomde mij toen ik even later met mijn vier halve centen weer buiten stond, want daar, op het fietspad fietste een leuke jonge vrouw voorbij die in een hand een grote tak bloeiende perenbloesem meevoerde. Fluitend liep ik naar het dichtstbijzijnde boekenkastje, waar het Schrijversprentenboek Jacobus van Looy al op mij te wachten lag.

Thuis bekeek ik de plaatjes en ik las deze uit daterende tekst van Van Looy: En plotseling, met die stem eens dichters die de woorden zo lief heeft, zei hij: In de Spiegelstraat gaat het snel bergafwaarts. Was het tot voor kort een straat vol mooie antiekwinkels en ­galerieën, nu worden er hamburgers verkocht en namaakkunst in ­namaak gouden lijsten.

In de etalage van de buurman staat een enorme afdruk van de ­foto waarop Sophia Loren tijdens een etentje schuins in het decolleté van Jayne Mansfield zit te ­loeren. Ik word altijd vrolijk als ik de foto zie en ik ben niet de enige. De ene toerist na de andere houdt de pas in om zich breed grijnzend voor de foto te laten fotograferen, waarna ze hun weg vervolgen. Ik voeg me in de stroom, en loop mee in de richting van het Rijksmuseum.

In de passage onder het museum klinkt een strijkkwartet. Een man blaast op een saxofoon, maar Sonny Rollins is hij niet.

Aan de andere kant wachten de letters die tezamen Iamsterdam vormen en om de een of andere reden zijn uitgegroeid tot een van de grote attracties van de stad. Terwijl ik het plein oversteek, denk ik aan de keer dat het ­gerucht door de stad ging dat de duizenden narcissen op het plein geplukt mochten worden.

Wat toen ook gebeurde. In drie tellen was het hele grasveld kaal. In de Van Baerlestraat ga ik naar binnen bij boekhandel Premsela, sinds een maand failliet. Ik ga nog in zaken op mijn oude dag.

Ik houd van de geur van ­gravelbanen in de morgen. De tennisbanen van mijn jeugd lagen aan de Zuidelijke Wandelweg. Vanuit de Bos en Lommer was dat een heel eind fietsen. Eerst de eindeloze Hoofdweg af, waar de zon altijd leek te schijnen, dan om het Surinameplein heen en de Overtoomse Sluis over.

Aan de andere kant van het ­water stond een kerk, die later plaats moest maken voor Autopon, dat in Volkswagens deed. Een eindje verder op de Amstelveenseweg was een manege waar het op woensdagmiddag druk was met paarden en kinderen.

Als mijn moeder me bracht, en dat deed ze in het begin, vroeg ze altijd of ik niet op paardrijden zou willen. Dat wilde ik niet. Lijken die kinderen je niet leuk? Tenniskinderen waren al erg genoeg. Ze vroegen je wel waar je woonde, maar als jij zei dat de Esmoreitstraat in west was, hadden ze meteen geen belangstelling meer.

Toen ik alleen naar de tennisbaan mocht, ging ik, als ik niet naar school hoefde, vaak vroeg in de ochtend. Het was dan stil op de Wandelweg. De voetbalvelden ­lagen er verlaten bij, maar op de tennisparken werd altijd ­gespeeld.

Op het pad dat door het struikgewas naar ons clubhuis liep, hoorde ik het zachte geplof van de ballen en kikkergekwaak daar doorheen. Op weg naar hun boerensloot. Ik liep langs de Artis en al ­lopend keek ik naar de mensen die door de Artis liepen. Ze hadden hun ronde ­gemaakt, van de apen, naar de leeuwen, langs de olifanten en ­giraffen, naar de zeeleeuwen en de pinguïns, en nu waren ze, hoewel ze nog lekker door de Artis liepen, op weg naar de uitgang.

Naast me zat een man op zijn fiets. Naar de ­Plantage waar je naar de lepelaars kunt ­kijken. De meeste lepelaars stonden op hun eiland op een kluitje bij elkaar. Een stuk of drie zaten te broeden op een door mensenhanden gemaakt nest in een knotwilg. Drie anderen liepen te snavelen in het ondiepe water dat hun eiland omringt. Behalve lepelaars liepen er kemphanen, patrijzen, een ­kievit, een paar kluten, twee ooievaars.

Aan mijn kant van het hek was een fontein die op gezette tijden water spoot. Ik heb een tijd staan kijken en liep toen zonder om te kijken weg. Als je de Artis binnenkomt, ­herinnerde ik me, bekijk je ieder dier en alleen al de aanblik van olifanten in de verte vervult je van ­opwinding. Als je niet de ronde maakt, maar dezelfde weg terugneemt, keur je dezelfde olifanten geen blik waardig.

Door de Roeterstraat liep ik naar de Sarphatistraat en daar, vlak voor de hoek met de Weesperstraat zag ik vijf struikelstenen ­oplichten in de zon.

Vermoord maar niet vergeten. In de herfst van anderhalf jaar geleden liep ik langs de Amstel en de Hermitage. Na een korte aarzeling, ik durf het haast niet te zeggen, maar ik heb het niet zo op de Hermitage met al dat tsarengedoe en hun ­eieren van Fabergé, ging ik de poort door en betrad de binnenplaats. Waar het stil was en twee grote kastanjes stonden. Op het gras lagen ze bij tientallen en ik vulde mijn zakken.

Een al wat oudere dame zag het glimlachend aan en raapte er ook een op. Wat ik me afvraag, is of ze mijn advies heeft opgevolgd. De meeste mensen houden niet zo van ­advies. Ik ken iemand die ik ruim vijfenveertig jaar geleden mijn ­lievelingsboek heb gegeven. Dat ze nog steeds niet heeft gelezen. Zoals ik zelf jarenlang het advies van Karel van het Reve om Sanders of the river van Edgar Wallace te lezen in de wind heb geslagen.

Volkomen ten onrechte, want toen ik het eindelijk las, bleek het een meesterwerk, schandelijk, maar een meesterwerk. Als de dame mijn kastanjeadvies heeft opgevolgd, kijkt ze nu, net als ik, naar het wonder van een ontluikende kastanjeboom.

Had ze vorig jaar in haar virtuele bloempot nog een slap rood stengeltje, waar een kleine groene kroon op groeide, nu is er een stam en het glimmende bruin van de vette volle knop is opengebarsten om een bleke sigaar te onthullen die zich langzaam ontrolt tot generfde bladeren die teergroen hangen en dan als kleine ­parapluutjes worden opgestoken.

Geen groen zo groen als jong kastanjegroen. Als vrienden weet je vaak opmerkelijk weinig van elkaar. Je ziet elkaar ­iedere week, al ik weet niet hoe lang, je gaat wel eens ­samen uit eten en vijftig jaar geleden of daar omtrent ben je zelfs een keer met zijn vieren op vakantie geweest. Als je je een beetje ­verveelt, zeg je: Maar hoe zij elkaar hebben leren kennen, weet ik niet. Nooit naar gevraagd, terwijl de manier waarop geliefden elkaar ontmoeten ­altijd een verhaal is, zie het vers No, No, Nanette van K.

Of ze de Koper Nikusstraat kende en de Watte Au, vroeg ik haar per kerende post. Sinds ik in een parkeergarage een keer met een boksbeugel ben bedreigd door een filmregisseur, wie het was, zeg ik niet, maar hij heette Lars von Trier, kom ik niet graag in parkeergarages.

Maar ik zie ze graag. Als ik tussen Elandsgracht en Kinkerstraat de Kinkerbrug oversteek, kijk ik altijd met veel plezier naar de stralende slingeringen van de parkeergarage aan de Singelgracht, prachtig! Niet veel later stuitte ik op Kippenfarm Rondeel, waarvandaan een pad liep naar het Orion College, speciaal in onderwijs.

Grenzen in de stad, ze komen in soorten en maten, taalgrenzen, kleurgrenzen, inkomensgrenzen, spoordijken, geluidswallen, snelwegen, vaarten, en bouwputten dus. Onlangs stak ik bij de Transvaalkade de brug over naar de ­Watergraafsmeer. Ik wist niet wat ik zag, zoveel lager als de Watergraafsmeer ligt dan de rest van de stad. Het hoogteverschil is zo groot dat je een trap moet nemen om beneden te komen.

Vanuit de diepte keek ik naar de Ringvaart hoog boven me. Ik kon het niet ­geloven. Een straat is een straat is een straat. Geen speld tussen te krijgen, lijkt het, maar bij nadere ­beschouwing is het vaak ingewikkelder dan je dacht. Wat is bijvoorbeeld de naam van de straat in kwestie? Het naambordje in deze voor elck wat wilsstraat spelt de naam aan de ene kant van de straat anders dan het naambordje aan de andere kant dat doet.

En waarom heet het enorme plein voor het bakstenen fort van de Jeruzalemkerk Jan Mayen- of Jan Maijenstraat, terwijl het ­Krugerplein bijvoorbeeld overduidelijk een straat is? En dan heb je nog de vraag hoe wij een straat believen te noemen. Als mijn moeder wilde dat ik naar de Bos en Lommerweg ging om bij Stam een ons Drosteflikken te ­kopen, zei ze: En de Nieuwezijds Voorburgwal heet de Nieuwezijds.

Het is heel raadselachtig allemaal. Maar een straat is een straat is een straat. Behalve als in je ­eigen straat de prunusbomen bloeien, aan de straatkant en in de binnentuin.

Dan kan je bijvoorbeeld zien hoe een al wat oudere man op het bureau in zijn werkkamer klimt en de ramen opent om vervolgens met een schaar een tak van de prunus te knippen die hij dan in de huiskamer in een vaas zet, een kleine roze wolk tussen de wolken roze voor en achter het huis.

De jonge vrouw die vaak nog een meisje was en in de tram vlak achter de bestuurder stond, was meestal een beetje bleek en dik en kwam soms wat moeilijk uit haar woorden. De bestuurder van de tram had er nooit moeite mee. Hij luisterde, beantwoordde alle vragen en bestuurde ondertussen de tram. Je kon zien dat het niet de eerste keer was dat ze achter hem stond en dat er zekere intimiteit tussen de twee bestond.

Hij reisde met haar mee als de buffel met zijn witte reiger. Trambestuurders zijn wel wat gewend. Denk aan de mannen met hun fototoestellen die op alle kruispunten hun lange lenzen op de tram richten om alles voor alle eeuwigheid in al zijn details vast te leggen. Piloten in hun vliegtuig zien hun spotters niet, maar trambestuurders zijn zich er voortdurend van bewust dat ze in de gaten worden gehouden.

De jonge vrouw die of het meisje dat vlak achter hen staat, hoort daarbij. Hoorde daarbij moet ik zeggen. Want ik zie ze bijna niet meer, die jonge vrouwen of meisjes die niet zozeer met de tram als wel met de bestuurder mee reizen. Wel stond er van de week de mannelijke variant van het meisje dat achter de bestuurder stond achter de ­bestuurder. Hij keek heel zelfbewust uit zijn ogen en blokkeerde het incheck-apparaat. Ik ben geen jongeman, kunt u niet zien, dat ik een man ben?

In de Valeriusstraat begon een merel te zingen, zoals merels dat kunnen in april en mei. Sprakeloos stond ik te luisteren toen de zang van een tweede merel klonk en de merels zo de stiltes in elkaar zang vulden met merelgezang. Ik dacht aan het eerste gedicht dat ik als gedicht heb ervaren, een gedicht van Jan Hanlo: In een vers over een prinses die in een toren op haar prins wacht, had ze soortgelijke problemen en toen schreef ze: Iedere woensdagmorgen om negen uur ging ik naar het huis van onze dochter om op onze kleindochter te passen.

Als mijn vrouw belde om te zeggen dat ze zich bij ons kwam voegen, zette ik de kleine in een wandelwagentje en liep met haar naar de tramhalte, waar we de komst van haar grootmoeder afwachtten. Iedere tram die op de halte kwam, werd door ons uitgebreid bestudeerd. Zit ze er in of zit ze er niet in, dat was de vraag.

Zat ze er niet in dan was de teleurstelling groot, maar als ik beloofde dat ze in de volgende tram zou zitten, was het weer goed. Als ze daadwerkelijk uitstapte, grensde de vreugde aan euforie. Geen kind ooit was zo dol op haar grootmoeder als zij, behalve ik dan, zoals mijn geliefde fijntjes opmerkte.

Deze woensdag sta ik bij het Centraal Station gespannen op de 17 te wachten, waarin mijn geliefde zitten kan, maar waar ze ook niet in kan zitten. In de pauze tussen trams houd ik de gang van zaken beneden aan het water in de gaten. De toeristen staan in lange rijen geduldig te wachten tot ze op de rondvaartboot mogen stappen die ze een uurtje door de grachten voeren zal.

Er is geen gids meer aan boord, maar ik zie wel een ­microfoon. Ik wil het net gaan vragen als de 17 stopt die mijn geliefde brengt. De stationsklok wijst kwart over twee.

Over drie kwartier weten we naar welke middelbare school ­onze kleindochter gaat. Terug in Amsterdam denk ik terug aan Parijs en aan de jeugdige ober in café De Vos in de rue de la Verrerie die ten gerieve van twee Amerikanen eerst een varkenskarbonade nadeed om ze vervolgens op een volmaakte zwaardvis te trakteren. Is de eens zo ­immens populaire komiek alweer vergeten? Wie zal nog weten, denk ik, terug in Amsterdam, dat in de Paleisstraat waar nu een Tours en Tickets zit decennia lang een ­gewaagde lingeriezaak zat.

Die lingeriezaak, in de Utrechtsestraat zat er ook een, was een van de verboden plekken van de stad. Er waren meer van dat soort plekken in de stad. In de Spuistraat vlakbij het Rokin bijvoorbeeld zat een winkel waar een groen kruis aan de gevel hing. Iedere jongen wist dat ze daar ­kapotjes verkochten. Je liep er naartoe om er dan zo snel mogelijk voorbij te lopen.

Aan het einde van de Amstelstraat, vlak voor de Amstel, hingen vieze boekjes in een etalage. Je kwam er langs als je naar het Waterlooplein ging. En iedere dag als ik naar de Eerste Vijf op de Keizersgracht fietste, kwam ik langs de tijdschriftenwinkel Univers op de Rozengracht. Wat daar allemaal niet te zien was, heb ik nooit gezien. Ik had nog geen schilderij van hem gezien toen ik van Karel Appel al een hoge hoed op had.

Als tienjarige of daaromtrent was ik een groot liefhebber van de knallende ruzies die losbarstten als op verjaardagen en dat soort bijeenkomsten zijn naam genoemd werd. Mijn tante Mies stikte er bijna in en dat was een goed teken. In de tijd dat ik iedere dag naar de bioscoop ging en op donderdag vijf keer, heette de maat der ­dingen in filmland B.

Tot mijn dertiende was tante Mies mijn B. Bertina, met dat verschil dat ik over Bertina als mens geen mening had, terwijl ik tante Mies haatte als spruitjes op zondag. Als tante Mies iets leuk of mooi of spannend vond, moest het wel vervelend, lelijk of saai zijn. En dat was het ook. Het eerste schilderij dat je dat daar te zien krijgt, toont twee kopvoeters en vijf dieren uit de Cobradierentuin. En o, wat een prachtig schilderij is Kleine hiep hiep hoera, dat in het Frans heel leuk Petit hip hip houra heet.

Mijn toch al hoge hoed is alleen maar hoger geworden. We waren even in ­Parijs en werden wakker met het klokgebeier van Notre Dame de la Croix die vanaf het einde van de straat de buurt overziet. Een uurtje later gingen we er op uit. Eerst met de bus, om er een beetje in te komen, dan naar een tentoonstelling omdat nu eenmaal hoort en daarna het echte werk. Een beetje rommelen en hier en daar aanleggen voor koekjes en geklets. Deze keer liepen we de rue de Grenelle uit, een lange straat die langs de Invalides voert.

Als we de gouden koepel zien, vertel ik altijd dat ik het graf van Napoleon een keer heb bezocht. Moest van mijn vader. Ik vond er niks aan, zoals ik nergens iets aan vond, qua oude gebouwen en lauwe thee dan, want meisjes bijvoorbeeld vond ik heel leuk. De koffie kwam met een cacaoboon die volgens mijn geliefde geen cacaoboon was, maar meer een soort snoepje.

Prompt kregen we het over de koffieboon waar mijn moeder me op trakteerde als ik de koffie had gemalen. O koffieritueel van lang geleden, alles was even heerlijk, van het met koffiebonen vullen van het koffiemolenreservoir tot het malen zelf en het tussen je tanden kraken van de koffieboon, waarvan de smaak al preludeerde op de geur van koffie die zo dadelijk het huis zou vullen.

Toen wij aan het einde van de middag thuis kwamen, beierden de klokken van Notre Dame de la Croix ten tweede male. We waren even naar Parijs. Om bij de Hallen de geur van uiensoep op te snuiven natuurlijk en in de ­Moulin Rouge de beentjes van de vloer te zien gaan, maar vooral toch om in de galerie in de rue de la Mare de kattenschilderijtjes te bekijken, en op de vide grenier in de rue des Pyrenées de Dinky Toy Concorde te kopen, waarvan zelfs de bewegende neus nog bewoog.

Na een wandeling langs het ­canal Saint Martin en door de rue du Faubourg du Temple die door mij als de mooiste straat van de stad wordt gezien, pikten we in de rue de Tourtille nog de reclame mee van een écrivan public plus een stralende muurschildering waarop Kuifje en Bobbie onder water in de als haai vermomde ­onderzeeër uit de Schat van Scharlaken Rackham zitten.

Op de wandschildering luidde de titel van het album Nana et le trésor de Morad le Rouge. Aan het einde van de middag staken we de vermoeide voeten onder het terrastafeltje van een klein buurtrestaurant. We hadden net besteld toen de bazin een meisje kwam brengen. Waarop het meisje in het Engels zei dat ze honger had en ergens iets wilde eten.

Wat door mij werd uitgelegd als een verzoek om geld, maar dat was niet zo. Nadat ik haar uitgelegd dat ze bijvoorbeeld hier in dit restaurant kon eten, knikte ze tevreden en vervolgde haar weg. Toen onze rekening onderweg was, maakten we een schatting.

Op weg naar mijn ­afspraak bij Sandwichshop Sal Meijer zag ik dat ze aan de Parnassusweg bezig waren het Paleis van Justitie te slopen. Grote delen van het gebouw lagen al in puin, dat werd nat gehouden door mannen met brandslangen, terwijl er door kwaadaardig ogende machines stevig op in werd gehakt. Een enorme kraan ging een van de nog staande torens te lijf en stroopte het beton van het ijzeren skelet. Het was een overweldigend schouwspel en even voelde ik de neiging om me aan te sluiten bij het groepje mannen dat je bij een schouwspel als dit pleegt aan te treffen.

We kregen het over de avondwinkel die lang geleden aan de Stadionweg zat, bij het eindpunt van lijn Hij was een jaar of twaalf en het was Luilak toen hij met een paar vriendjes langs het eindpunt van de 24 was gekomen. De bestuurders en de conducteurs zaten allemaal in hun huisje en de tram had er zo leeg bij gestaan, dat ze de verleiding niet konden weerstaan en ingestapt waren en de tram vervolgens op de een of andere ­manier aan het rijden hadden gekregen.

Zes straatjongens in een lege tram die over de Stadionweg rijdt, de opwinding was zoveel jaar na dato nog voelbaar. Op de hoek van de Beethovenstraat hadden ze de tram stilgezet en waren er vandoor gegaan. Net op tijd om uit de handen van de politie te blijven. Ik ben, goddank, Amsterdammer. Hetgeen het des te erger maakt als je niet weet waar een bepaalde straat zich bevindt, en nog erger, als je niet weet hoe je er komen moet. Ik wilde naar Rozenoord, aan het ­Ittmanpad. Ik wilde via de kortste weg en die ging achter de RAI langs, maar hoe kon ik uit de plattegrond niet opmaken, kaarttechnisch is het chaos achter de RAI.

De werkelijkheid bleek voor een keer een stuk eenvoudiger. Toen ik het Beatrixpark uitkwam, zag ik een viaductje, en toen ik er onderdoor ging, was er een pad waarvan ik vrijwel zeker wist dat het naar de Amstel voerde. Aan de overkant van de sloot die met het pad meeliep, stond het beeld van een man die zijn eigen stoel was en aan een tafeltje zat. Het beeld stond op Zorgvlied, ­vertelden de grafstenen die even later opdoemden. Ik had de ­Amstel al in zicht toen ik achter een bosschage een vlaggenmast zag staan.

Rozenoord, een rond pleintje bestraat met kinderhoofdjes die uitwaaieren vanuit het middelpunt. Tot eind schoten de Duitse bezetters hun gijzelaars bij voorkeur dood op plaatsen waar iedereen het zien kon en werden ­mensen vaak gedwongen toe te kijken. Maar in het nieuwe jaar verkozen ze hun moordenaarswerk uit het zicht te verrichten. In de laatste maanden van de bezetting werden op deze stille plek aan de Amstel tussen de en mensen doodgeschoten.

Na de bevrijding keerden de moordenaars terug naar Duitsland. Er werd hun geen strobreed in de weg gelegd, zoals ook de mannen die op 7 mei vanuit de Groote Club een slachting aanrichtten op de Dam een paar ­weken later weer lekker thuis ­zaten. Ik reed de Haarlemmerstraat uit, keek nog een keer naar Silver Screen, de enige winkel in de stad waar je als filmfan nog terecht kon en stak het Haarlemmerplein over.

Ik groette Domela en hij zwaaide ­terug. Ik dacht aan de palingkar die hier vroeger stond en in de schemer een carbidlantaarn voerde. Eenmaal op het fietspad langs de Haarlemmervaart voelde het alsof ik de stad uitreed, wat zoals ik wist niet ging gebeuren.

Langs de vaart stonden lang geleden de gebouwen van de Boldoot waar mijn ­vader een blauwe maandag heeft gewerkt en van Drukkerij Van Munster, waar mijn kleine, kale grootvader de scepter zwaaide over de zetterij. Als kind ben ik wel eens wezen kijken. Het rook er naar inkt en lood, papier en smeerolie en de machines veroorzaakten een aangenaam gedreun. Over de gietijzeren ophaalbrug reed ik het terrein op van de Westergasfabriek. Daar, evenwijdig aan het spoor, staan een stuk of dertig bomen die elk voorjaar heel even hun witroze-witte bloesem laten zien.

De bomen zien eruit als evenzovele voorjaarsballonnen, gereed om op te stijgen. Er waren jongens aan het skaten, er werd gebarbecued, geflirt, gelachen. Een man in zijn eentje maakte van die van de Chinezen afgekeken gebaren, waarbij de gebarenmakers altijd heel zen kijken en toen stak er een klein koeltje op dat de bomen sterren sneeuwen liet.

Als de bloemen vallen binnenkort, leg ik ze op de schaal die op de tafel in de kamer staat, maar dat is binnenkort. Veel mensen hebben een dag in hun leven waarvan ze meer weten dan van de andere dagen uit hun leven.

Meestal heeft dit te maken met de liefde. Denk aan 16 juni , een donderdag en de dag waarop Ulysses zich afspeelt omdat James Joyce op die dag zijn Nora Barnacle ontmoette. Mijn Bloomsday viel op vrijdag 26 maart Het was zwaar ­bewolkt die dag, er stond een ­matige westenwind en het was 9 graden. In het Rembrandtplein Theater draaide De tanden van Dracula.

Ik liep door de stad en deed of het lente was. Op het terras kwam ik een oude vriend tegen die ik jaren niet ­gezien had, zodat ik iets later naar huis terugkeerde dan ik van plan was geweest.

Weer iets later verliet ik het huis met een knallende deur en de mededeling dat ik nooit meer terugkwam. In café de Pieter in de Pieterspoortsteeg kwam tegen tienen het geluk binnenlopen.

Na een lange nacht bleken de meidoorns rood en wit in bloei te staan en keerde zij van een boodschap terug met een fles whisky die 46 jaar later zijn identiteit terugkreeg, Famous Grouse.

Om de laatste vrijdag van maart te vieren. Jonge vrouwen op de fiets, Amsterdamser kan het haast niet. De haren ­wapperend in de wind, de handen aan het stuur, de voeten op de pedalen, de benen in rappe beweging. Ze vliegen door het verkeer als waren zij de Vliegende Hollander. En ­iedere liefhebber die het schouwspel in de gaten houdt, weet dat zijn ogenblik gaat komen. Ha, daar heb je het, de wind is onder haar rokken gekomen en ogenblikkelijk gaat de linkerhand van het stuur om de rok zijn plaats te wijzen en de benen te bedekken, zoals het hoort.

Bij bepaalde soorten tegenwind lieten de meisjes de rokken zelfs niet los, want hoe vrijgevochten ze ook waren, hoe kort de rokken ook die ze door de straten flanerend droegen, op de fiets je benen laten zien, dat was er mooi niet bij. Toen kwam de mobiele telefoon. Plotseling bleken de meisjes hun telefoon belangrijker te vinden dan hun benen en in plaats van met hun linkerhand hun rokken op hun plaats te houden, sturen ze nu met links, terwijl ze met rechts hun telefoon vasthouden, om op te kijken, om te swipen, om iets te tikken, of om tegen hun oor­ ­gedrukt te houden en oeverloze gesprekken te voeren.

En zo rijden ze al dan niet over de stoep en al dan niet met een peuter achterop of een hele bakfiets vol, met wapperende haren en opwaaiende jurken in razende vaart door de stad.

Iemand zei dat de Utrechtsestraat de mooiste winkelstraat van de stad is. Daar valt iets voor te zeggen, ­hoewel de Haarlemmerdijk wat mij betreft ook hoge ogen gooit. Opmerkelijk is dat beide straten lange tijd niet meer te redden ­leken. In het begin van de jaren­ ­zeventig heb ik een tijdje in een ­erker gewoond op de hoek van Utrechtsestraat en Prinsengracht. De Utrechtsestraat was toen ­ernstig in verval. Overal in de straat stonden op instorten staande huizen in de stutten en de ­middenstand klaagde steen en been.

De haringkar op de brug hield dapper stand, net als Oosterling en Krom, maar verder was het kommer en kwel. In de schemer kwamen ze tevoorschijn, de verslaafde jonge mannen en vrouwen, de travestieten die in de Utrechtsestraat en op het Amstelveld de hoer speelden. Als ik het zijraam van de erker openzette, kon ik ze horen ­ruzieën, want ze stonden elkaar allemaal naar het leven. Om iedere klant werd gevochten en de drugshandel die aan de prostitutie vooraf ging en er op volgde, ­verliep ook niet zonder problemen.

Ik was ervan overtuigd dat het slecht zou aflopen, dat de verkrotting door zou zetten en dat de hele bliksemse boel tenslotte gesloopt zou worden. Maar als een dood gewaande boom kwam de straat weer tot ­leven en werd tot wat hij nu is, een van de mooiste winkelstraten van de stad.

Ze heeft er dan vier niet bijster vrolijke maanden opzitten in Coventry en Bath, waar ze als kindermeisje werd gebruikt terwijl haar Franse en Engelse conversatie en het ­spelen van quatre-mains in het vooruitzicht waren gesteld.

Maar eenmaal terug in het ­vaderland heeft ze er weer zin in. In Lief dagboek, beste kameraad, haar onlangs gepubliceerde dagboek uit die dagen, vertelt ze hoe ze op het station de Engelse dame uithangt. De man is meteen in alle ­staten. Ik heb maar met haar gesproken jong. Voor mij was dat een reden om zo snel mogelijk lezen te leren, dan had in mijn moeder bij Joop ter Heul niet meer nodig.

De stad kent vele fraaie kruispunten, denk aan de kruising van Admiraal de Ruyter en Bos en Lommer, van Ceintuurbaan en Van Wou, van Rijnstraat en Vrijheidslaan, prachtige kruispunten allemaal, maar het mooiste kruispunt is toch de Krommerdt, en dat terwijl de Krommerdt helemaal geen kruispunt is.

De voortreffelijke Witte de With ligt net verkeerd om de Krommerdt tot een echt kruispunt te maken, net als de Van Speijk. De Krommerdt is een ­gemankeerd kruispunt, denk ik. Vanuit mijn geheime uitkijkpost zit ik vaak uren naar de Krommerdt te kijken.

Ik zie de 12 en de 14 de hoek omkomen en de hoek omgaan. Ik zie bus 18 stoppen op zijn haltes. Soms komen tram en bus tegelijk op de kruising aan, wat een spectaculair schouwspel geeft, want de bocht is te kort om ze tegelijk door te laten, dus een van de twee moet inbinden.

Meestal is het de bus. Terwijl ik zo zit te kijken, denk ik vaak aan de tijd dat ik me als jongentje op bezoek bij mijn grootouders die op de Rozengracht boven de brandweer woonden op dezelfde manier vermaakte. Op de eerste echte voorjaarsdag zag ik hoe een citroenvlinder de ­Hacquartstraat uit kwam vliegen. Gelukkig ging hij wel in razende vaart, want dat is voorwaarde twee voor het zien van de eerste citroenvlinder.

In het Vondelpark zag ik even ­later de eerste korte broek. Dat is ook zoiets, de korte broek. Ik had vroeger een vriend die mij in dit jaargetijde opbelde met de vraag of ik de korte broek al aan had. Hij wel, ik meestal nog niet. Thuis, oké, in de tuin, alla, maar in de Leidsestraat? Ik herinner me een vakantie-uitstapje met mijn ouders dat ons ­anno van Perpignan naar Barcelona voerde.

Op de kaart kon je duidelijk te zien dat het tweeënhalf uur rijden was naar Barcelona. Maar toen we na zes uur rijden de stad binnenreden, gingen net de rolluiken omlaag. Mijn vader vloekte en parkeerde langs de Ramblas, waar alle passerende mannen een pak bleken te dragen. Hij was in korte broek. Dat kwam niet meer goed die dag, want ter plekke een pak kopen ging hem te ver. Via de Kinkerstraat ging ik op huis aan, maar voor ik mijn fiets in het rek zette, keek ik in de Boekenpoort of er nog iets te halen viel.

De Penguin-uitgave van Anna Karenina. Met het boek in mijn hand betrad ik de binnentuin en keek naar de magnolia die op openbarsten staat. Ik stond een afwasje te doen en dus stond ik te zingen, want als ik afwas, zing ik. Een dag later had ik een afspraak met een vriend die vertelde over iemand die iets fout had gedaan en naar hem toegekomen was om te zeggen dat hij het fout had ­gedaan. Mijn vriend keek me niet begrijpend aan.

Als je op een landje voetbalde met twee hoopjes jassen als doelpalen waren er ­altijd oeverloze discussies of ie zat of dat de bal over was gegaan of ­tegen de niet bestaande lat, dat ie tegen de paal was of binnenkant paal, en soms was er dan iemand van de tegenpartij die zei dat ie zat: Dat kende hij ook niet, waarop ik het voor hem ­gezongen heb, dat wil zeggen het eerste couplet, waarna we de ­resterende tijd vulden met een discussie over anonieme taalkunstenaars van lang geleden.

Zo kwam het dat ik voor de derde keer in drie dagen hetzelfde liedje zong: Zojuist Schoolidyllen van Top Naeff gelezen, een mooi meisjesboek uit De andere meisjes uit de klas zijn er vier later nog niet overheen. Ik weet nog dat Henk Vos en ik, toen we meneer Smit, onze zieke onderwijzer uit de vierde klas, een cake hadden gebracht en van de James Rosskade langs de Erasmusgracht terugliepen naar onze school in de Egidiusstraat, danig onder de indruk waren. Meneer Smit moest wel heel erg ziek zijn als hij ons niet wilde zien.

Maar daarna is meneer Smit geruisloos uit ons leven verdwenen. Ik kan me niet herinneren dat er over zijn dood is gesproken, zijn begrafenis of crematie hebben wij niet bijgewoond.

Wij hadden het druk met het ­plagen van de onafzienbare stoet kwekelingen die meneer Smit kwamen opvolgen. De laatste in de rij heette Wijnands.

Bij hem moest ik voorlezen uit De bloeiende perelaar, een leesboekje van Jan Mens. Na afloop van de les vroeg ­meneer Wijnands me wat er zo grappig was geweest. Ik heb geantwoord dat ik het niet wist. Vannacht, in de ongehoorde stilte van de nacht, moest ik denken aan meneer Smit. In de derde hadden we mevrouw Besier gehad, de schrik van de school. Moeders namen hun kinderen van school als ze hoorden dat ze Besier kregen.

Ze was diep in de tachtig toen ze me een keer opbelde en zei: Mevrouw Besier wordt door mij nog altijd beschouwd als de leukste leraar uit mijn schoolcarrière.

Meneer Smit was een kleine man met een kaal hoofd en krijt op zijn jasje, het prototype van de ouderwetse onderwijzer. Hij liet zich graag meeslepen door zijn eigen verhalen, over de Witte van Haemstede en de slag op het Manpad of de moord op de voltallige bevolking van de vesting Naarden tijdens de Tachtigjarige Oorlog. Op zijn best was hij tijdens de zangles. Na het ritueel stemmen met de stemvork dirigeerde hij ons met de blokfluit, een instrument dat hij zelden bespeelde.

Twee van ons mochten dan op de gang staan om de echo te vertolken: En toen werd meneer Smit ziek. Wat hij had, wisten we niet, maar misschien kwam hij niet meer ­terug. Zijn vrouw deed open en bedankte ons voor de cake. Meneer Smit kregen we niet te zien. Als Theo op zaterdag naar voetballen ging, zijn kicksen hingen dan met de veters aan elkaar ­geknoopt om zijn nek, kwam hij in de Linnaeusstraat langs de Bio.

Zijn ome Ko werkte daar als portier. De portier was de als generaal uitgedoste man naast de kassa ­tegen wie je zei dat je twee parket wilde, waarna hij dat tegen de kassière zei die dan tegen de portier zei dat dat samen vier gulden zestig maakte, wat de portier weer ­tegen jou zei, waarna je vijf gulden neerlegde die de portier doorschoof naar de kassière die de kaartjes terugschoof plus een kwartje, een dubbeltje en een ­stuiver. Als de portier je je kaartjes overhandigde, pakte jij je wisselgeld, waarbij je een van de drie muntjes liggen liet.

Ome Bennie had er een stoflong aan overgehouden, en als hij op zondagmiddag met zijn broer naar het café op de hoek was geweest, moest hij daarna door de mannen de trap op worden gedragen om weer thuis te komen. Toen dat niet meer ging, werd hij portier bij de ingang van het Aquarium in Artis. Maar voor het zo ver was, had hij de grafsteen gehakt voor de twee broers die hem voorgingen in de dood.

Sommige buurten lijken wel verlaten, zo stil is het in de straten en op de pleintjes. Geen kinderstemmen, geen winkels, geen mannen aan het werk. Om de een of andere reden waan ik mij hier altijd in een ­roman van Willem Frederik ­Hermans. Komt het door de welhaast onheilspellende stilte of is het toch de lichtval? Door de Grevelingenstraat ga ik, en door de Roompotstraat naar de Volkerakstraat en dan weer terug naar de Deurloostraat. In de ­Volkerakstraat staat een meidoorn van top tot teen in blad, terwijl de andere meidoorns in de straat het nog op knoppen houden.

Ik steek de Scheldestraat over en de Maasstraat. In de Waalstraat ga ik rechtsaf. Aan de andere kant van de Kennedylaan vervolg ik mijn weg op de Mirandalaan.

Langs de Joop ter Heul-villaatjes aan de Zuidelijke Wandelweg ­bereik in de Amstel, waar ik even stil houd om naar het sluisje ­achter de Wandelweg te kijken. Hoe vaak zal ik met haar de Fluwelen hoofdlaan zijn afgelopen? Niet eens zo vaak denk ik. We gingen dan naar onze dode vriendin en later kwam haar dode vriendin Marina erbij. Zo halverwege tussen de twee graven liggen de graven van Maria Catharina de Witte-Schouten en mevrouw C.

Tussen die twee was nog een plekje vrij. Op het paaltje dat de plek markeert, staat: Daar wordt ze vrijdagmiddag begraven, Kitty Courbois. Literatuur in opdracht, maar een meesterwerkje, met een slap slot helaas. De slakken die wij met ons ­gezang uit hun huisje probeerden te lokken, vonden we in het hoge gras langs de Erasmusgracht die toen nog geen gracht was, maar een kronkelige sloot met boerderijen aan de andere kant van het water.

In dat gras begonnen in de zomer een soort aren te groeien, als van koren, maar dan groen. Om de een of ­andere reden bleef de are niet waar hij was, maar werkte hij zich in de trui langzaam omhoog wat tot een vermakelijk soort jeuk leidde bij de nietsvermoedende truidrager. Het was verbonden aan het moment van opstaan: Daar klopt iets niet, zoveel is duidelijk, maar wat, ik weet het niet.

Sylvester Stallone nu ook beschuldigd van seks met een minderjarige. Even afwachten maar, misschien had hij wel toestemming van haar moeder net als Moore. Jay-P schreef op donderdag 16 november Stallone was in in Las Vegas voor filmopnames van Over the Top. Hij zou seks hebben gehad met de tiener en zijn bodyguard hebben aangemoedigd mee te doen. De vrouw vertelde de politie dat ze zich op dat moment erg geïntimeerd voelde, maar dat ze vond dat ze geen keus had. In de aangifte staat onder meer dat het minderjarige meisje orale seks bedreef met Stallone.

De jarige Stallone heeft nog niet gereageerd op het verzoek om commentaar. Hij zou het slachtoffer hebben gesommeerd dat ze niets mocht vertellen over hun avontuurtje, omdat beide mannen getrouwd waren. Hij dreigde haar toe te takelen als ze wel haar mond open zou trekken. De vrouw deed uiteindelijk geen aangifte, omdat ze zich vernederd voelde en schaamde, maar ook bang was.

SomerenV schreef op vrijdag 17 november Maar we gaan verder: Maar een aangifte is niet gedaan omdat ze zich schaamde en bang was? Als je je schaamt en bang bent, waarom zou je dan wel naar de politie stappen? Maar goed, weer iets van tig jaar geleden. Ik praat het gedrag van hem van toen niet goed, maar om dan na 30 jaar aan de schandpaal genageld te worden vind ik ook hier te ver gaan.

Haar verhaal is nu onmogelijk meer na te trekken dus je zal nooit achter de waarheid komen. Zij zegt het ene en Stallone zal ongetwijfeld wat anders zeggen. Maar in de media is Stallone de dader en zij het MeToo-slachtoffer. In Nederland verjaart strafvordering voor veel zaken na maximaal 20 jaar 10 jaar voor zedenmisdrijven. Wie weet zich bijvoorbeeld nog te herinneren wat er meer dan tien jaar geleden precies is gebeurd?

Getuigen zullen zich kunnen vergissen of onbewust herinneringen aanpassen. Maar goed, we zien de komende dagen nog wel andere slachtoffers opduiken gok ik zo, en waarschijnlijk allemaal met zaken van meer dan 20 jaar geleden.

Geen bewijs, niet na te trekken, maar de naam van Stallone is dan wel meteen bevuild. Hij zou wat onfrisse dingen gedaan hebben met een jarige. Dat verhaal is toen verteld tegen twee vriendinnen en 10 jaar later tegen de moeder. En nu brengt een krant dat verhaal naar buiten terwijl de moeder in eerste instantie niet eens mee wilde werken.

Vervolgens halen ze er ook nog andere zaken bij die anno illegaal zouden zijn, maar toen niet. Toen niet strafbaar, maar toch even vermelden omdat mensen er nu anders naar kijken. En als je dan ook nog beseft dat The Washington Post een Democratic bias heeft en Moore een Republican is dan zie je wat hier gaande is. Het zou goed kunnen dat het verhaal klopt, en mocht het waar zijn dan is het gewoon schandalig, maar ook dit is onmogelijk na te trekken en de familie wilde in eerste instantie niet eens meewerken met The Washington Post.

Willen ze dan een vreselijke gebeurtenis aan het licht brengen, of willen ze iemand moedwillig zwart maken? Gepijpt worden is nu ineens met 2 man een meisje neuken? Tenminste dat las ik eerder vanavond. Ik praat niks goed, maar nu moet je wel bij de bekende feiten blijven. Moest Stallone haar ID vragen? Ik denk niet dat ie wist dat ze daadwerkelijk 16 was. Dit soort verhalen boeien mij weinig. Ik vind het ook raar dat er wel een raport is opgesteld bij politie, maar geen aangifte.

Jay-P schreef op vrijdag 17 november Overigens is het een misvatting dat verkrachting van minderjarigen kunnen verjaren in NL althans. Bovendien kan je het natuurlijk ook omdraaien, waarom in godsnaam naar de politie stappen als er niets gebeurt is en je ook nog eens geen bewijs hebt? Spacey zette je ook je vraagtekens bij, inmiddels zijn we nog eens een slachtoffer of 20 verder met verhalen en beschuldigingen, schakelbewijs in deze lijkt me op zijn zachtst gezegd indrukwekkend.

Dan nog iets, ik quote: Ik praat het gedrag van hem van toen niet goed. Met andere woorden, jij vindt dat je ermee weg zou moeten komen als het maar lang genoeg geleden is gebeurt? Wat betreft haar leeftijd, id vragen en legale leeftijd om seks met iemand te hebben hebben jullie beide een punt.

Maar voor mij , ervan uitgaande dat het gebeurt is en met of zonder toestemming van de dame in kwestie, is dat debateren over waar de grens precies ligt wat betreft strafrecht.

Als we het over een morele grens hebben is die wat mij betreft al ver gepasseerd en heb ik er echt 0,0 moeite mee dat zo iemand te schande wordt gezet. Fly-guy schreef op vrijdag 17 november Daar gaat de hele discussie voor een groot deel over, grenzen. Als we alleen het strafrecht erbij mogen pakken zijn we snel klaar.

De zaak Spacey en vele anderen bewijst anders het tegendeel. We hadden nu geen idee gehad van de omvang als Rapp vaag was geweest en geen naam had genoemd. Dus zinloos zou ik het niet willen noemen. Maar vooral blijven hameren op strafrecht en verjaring In ben ik door een Hollywood-ster bedreigd nadat ik seks met hem had in zijn hotelkamer MeToo.

In heeft een Hollywood-ster zich voor de gein afgetrokken waar ik bij was in zijn hotelkamer MeTooo. Apart dat de discussie zich blijft verplaatsen naar individuele gevallen, waarbij allerlei hypothetische en dus niet terzake doende gevallen voorbij komen en sommige daders zelfs als slachtoffer worden gezien, waardoor de overkoepelende en volkomen terechte schreeuw om aandacht voor seksuele intimidatie, misbruik en grensoverschrijdend gedrag ondersneeuwt.

Waar komt die behoefte toch vandaan? Dat MeToo een gigantische beerput heeft opengetrokken moge inmiddels overduidelijk zijn, dus de aandacht concentreren op het enorme onderliggende probleem lijkt me veel verstandiger. Baseman77 schreef op vrijdag 17 november Je mag ervan vinden wat je wil, maar wat jij ervan vindt is irrelevant. Het enige waar je het mee kan ver oordelen is het strafrecht. Met dat in het achterhoofd, wat is dan je probleem met deze zaak, als we de bedreiging achteraf even buiten beschouwing laten?

Dat laatste is immers, indien gebeurd, buiten alle proporties. Als het je niet bevalt wat ik zeg heb je, met alle respect, pech. Het enige wat je kan doen is een oordeel aan de rechter vragen als het naar jouw mening richting smaad of laster gaat.

See what I did there? Al meermaals uitgelegd, ik kan hele pagina's volschrijven over verschil in macht, het feit dat puber meisjes nogal makkelijk te intimideren of manipuleren zijn of dat als je niets zegt dat niet automatisch betekent dat je het wel wilt.

Maar als jij niets fout ziet in deze casus en ook nog eens de bedreiging als een soort geval apart behandeld kan ik niet anders dan concluderen dat mijn seksuele moraal significant anders is dan die van jou. Daarover debatteren is water naar de zee dragen.

Vooral maar selectief reageren op wat voor jou het beste uit komt en als men het niet met je eens is zeggen dat een debat geen nut heeft.

Moraal staat los van de wet. Wij weten dat dat meisje seks had met de bodyguard. We weten niks over manipulatie of machtsmisbruik. Puur op basis van wat we weten was de handeling legaal.

Kun je het er persoonlijk niet mee eens zijn en dat is prima maar dat maakt deze case niet opeens verwerpelijk los van de bedreiging achteraf. Hoijong schreef op vrijdag 17 november Moraal staat niet los van de wet en al helemaal niet van het recht.

Tot was bestialiteit niet verboden en in genoeg landen nog steeds niet. Dat is dus prima om te doen volgens de retoriek hier. Of heeft moraal, tijdsgeest en dergelijke zaken toch iets ermee te maken? Je punt is duidelijk zat zonder zo zwart wit de wet erbij te halen. Iedereen met verstand van recht weet dat het zo niet werkt.

Stel jij hebt een succesvolle positie bij een leuk bedrijf waar je met plezier werkt. Opeens komt er bij hen het bericht binnen dat je jezelf hebt bevredigd in het bijzijn van een vrouw die vanwege intimidatie ja had gezegd op jouw vraag of het mocht. Binnen een paar dagen hoor je dat je ontslagen bent omdat het bedrijf niet meer geassocieerd wil worden met jou vanwege je verleden. Jij kan me niet vertellen dat je daar mee akkoord zou gaan. Mensen veranderen door de jaren heen. Iemand nu verantwoordelijk houden voor iets van 20 of 30 jaar geleden slaat gewoon nergens op tenzij je onomstotelijk vast kunt stellen dat er een zwaar misdrijf gepleegd is waar iemand nooit voor veroordeeld is.

En nee, je geslachtsdeel laten zien, of iemand bedreigen, is geen zwaar misdrijf. Zonder namen kun je overigens ook aantonen dat er een groot probleem is in bijvoorbeeld Hollywood. In ben ik door een Hollywood-ster bedreigd nadat ik seks met hem had in zijn hotelkamer MeToo In heeft een Hollywood-ster zich voor de gein afgetrokken waar ik bij was in zijn hotelkamer MeToo Als er genoeg van dat soort geluiden zijn dan maak je pijnlijk duidelijk dat er iets gruwelijk mis is of was met Hollywood-sterren.

Die voelen zichzelf dan hopelijk ook aangesproken en kunnen dan hun gedrag veranderen als ze dat niet al gedaan hadden inmiddels. Ze kunnen dan zelfs als ze dat willen zelf lef tonen, erkennen en excuses aanbieden.

Dan heb je evengoed je doel bereikt zonder dat je levens gesloopt hebt. Mochten sommige van die personen inmiddels een flink aantal serieuze aangiften tegen zich hebben dan komt puntje wel bij paaltje. De echt verknipte personen die berecht kunnen worden zullen dan berecht worden. De andere, minder extreme gevallen, die niet berecht kunnen worden hebben dan nog de kans hun leven te beteren en als ze dat nodig vinden een statement uit te brengen.

YoshiBignose schreef op vrijdag 17 november Voor bestond er ook geen verkrachting in een huwelijk. Maar betekent het dus dat als je in sex had met je vrouw, die niet wilde, je fout bezig was? Dus als je iets doet en je wordt er volgens de rechter of politie of wat dan ook niet voor gestraft, dan doe je dus iets dat gewoon mag.

Heb je die zin zelf wel eens gelezen? Als de wet het niet verbied dat je seks mag hebben met bijvoorbeeld een hond dan ben je niet fout bezig volgens de wet. Dat jouw persoonlijke idealen er anders over denken staat daar volledig los van.

En de wet ís juist zwart wit. Daar is het de wet voor. Zou wat zijn als we allemaal naar gelang de wetten konden invullen naar onze eigen idealen en moralen. Maar kap nou eens met er constant dingen bij te halen.

Dat geldt voor Jay-P en nu ook voor jou. Ik probeer keer op met fatsoenlijke argumenten een punt duidelijk te maken en ik ben benieuwd naar jullie mening daarover. Niet afdwalen is verrekte lastig als er constant dwaalsporen gelegd worden en da's zonde. Ik ben vooral benieuwd naar jullie visie over: Wanneer is dat wel oké en wanneer niet? Quote 2 is wat mij betreft het ideaalbeeld van deze hele discussie en de manier waarop het zou moeten gaan. Niet zomaar namen noemen, het juiste pad bewandelen via justitie dus en toch zaken aan het daglicht brengen en dus het probleem blootleggen.

ChojinZ schreef op vrijdag 17 november Hebben we ook gezien bij de vluchtelingen problematiek en bij de LBTG discussie's. Wat ik dan weer afvraag: Wat word het volgende onderwerp waar we ons 'druk' over gaan maken?

Nog tot in de jaren tachtig van de vorige eeuw overheerste de algemene gedachte dat het bij beweringen rond seksueel misbruik in de Kerk om zeer geïsoleerde gevallen ging. Vanaf de jaren vijftig ontstonden er echter publieke schandalen, maar ze bleven beperkt in aantal. In de periode na het Tweede Vaticaans Concilie traden weliswaar talrijke priesters in West-Europa uit de geestelijke stand en soms uit de Kerk, maar hierbij ging het veelal om priesters die trouwden of relaties met vriendinnen op volwassen leeftijd onderhielden.

Tussen en bereikten maar weinig gevallen van misbruik van minderjarigen de wereldlijke rechtbanken en de juridische openbaarheid Robertson p. Latere studies toonden nochtans aan dat het kindermisbruik bijvoorbeeld in de Verenigde Staten, in Ierland, Duitsland, Nederland en België vooral talrijk waren vanaf de jaren vijftig tot en met de jaren tachtig, waarbij het zwaartepunt qua aantal gevallen rond het jaar lag. Dat beeld is onjuist.

In de niet-RK instellingen was het echter niet beter, integendeel: Opvallend is het grote verschil in seksueel misbruik tussen kinderen die niet in een instelling verbleven: Er is door de commissie Deetman niet onderzocht hoe hoog de prevalentie bij de 2 hoofdgroepen onkerkelijken en protestants-christelijken van de niet-RK populatie is.

In vele gevallen vertelden slachtoffers niets over het misbruik. Redenen hiervoor waren onder andere: In een groot deel van deze gevallen bleef de informatie binnen het gezin en zwegen de ouders naar buiten toe.

In België vertelde driekwart van de slachtoffers of hun gezin niets aan de kerk of aan politie. Twee zaken zorgen voor een blijvende onderschatting van de misbruikaantallen. Daarnaast zijn inmiddels veel archieven vernietigd. Daar tegenover staan valse meldingen overrapportage , die kunnen zorgen voor overschatting van de aantallen.

Het aantal valse meldingen is echter heel klein. Jay-P , dank je. Veel beter dan voorheen en hier valt tenminste een beetje over te praten. Stel ik ben de eigenaar van een bedrijf en ik krijg te horen dat een van m'n werknemers 20 jaar terug een vergrijp gepleegd heeft dan is de kans groot dat ik er niks mee doe. Dan moet het wel zo zijn dat z'n reputatie binnen het bedrijf smetteloos is. Als er soortgelijke geluiden zijn geweest dan zal er wel een goed gesprek volgen. Ik zou het persoonlijk echter niet over m'n hart kunnen verkrijgen een goed functionerend persoon te ontslaan of te waarschuwen op basis van iets wat tig jaar geleden gebeurd is.

Maar daarin is iedereen anders I guess. Wat publieke veroordeling betreft: Op basis daarvan iets vinden van anderen is dan ook niet gek. Maar het moet toch niet zo zijn dat een justitiële veroordeling pas ná een publieke veroordeling komt wanneer je als publiek alleen af kunt gaan op een aantal verhalen? En dat geldt wat mij betreft overal voor, niet alleen bij MeToo. Ik bekijk alles met een sceptisch oog in dit tijdperk waarin media zeer gekleurd en zeer fel kan zijn.

Dat dames zonder problemen en zonder bijbedoelingen een drankje kunnen doen met mannen en dat iedereen gewoon respectvol met elkaar om gaat. Maar de zaken die rondom MeToo nu aan het licht komen zouden wat mij betreft niet veroordeeld moeten worden door de media en het publiek. Da's wat mij betreft gelijk aan streetjustice en in een rechtsstaat is dat zo fout als maar zijn kan.

Ieder slachtoffer zou wat mij betreft blogs moeten gaan schrijven, colums, Tweets plaatsen en weet ik wat nog meer situaties aan het licht te brengen, ongeacht of het nu 10, 20 of 30 jaar geleden gebeurd is. Laat de wereld zien hoe verrot sommige kringen zijn als het gaat om seksualiteit en intimidatie.

Maar stap daarnaast ook naar de politie om aangifte te doen en richt je op die manier op individuele personen. Dan kan een rechter daarna bepalen of iemand wel of niet gestraft dient te worden en wat die straf dan moet zijn. Zo hoort het te werken in onze maatschappij.

Via een rechterlijke macht, niet via tabloits en talkshows. Als iemand dan schuldig bevonden wordt dan komt het vanzelf wel uit, kunnen de specifieke verhalen gelinkt worden aan die persoon en kan het publiek zoveel gal spuwen als ze willen.

Maar daarom ga ik dus uit van de relatieve onschuld van C. Maar zolang er geen aangifte is gedaan en ze niet door een justitiële macht veroordeeld zijn ga ik ze ook niet veroordelen. Ik hoop wel dat ze hun gedrag beteren indien ze dat nog niet gedaan hadden inmiddels en dat ze waar nodig mee helpen de ellende op te ruimen.

Overigens vond ik het statement van C. Verbetering begint bij jezelf en zelf accepteren en erkennen wat je gedaan hebt is zo'n beetje het beste begin. Ik zie veel liever dat zo iemand de kans krijgt het vertrouwen terug te winnen, dat zo iemand kan laten zien dat ie staat voor een betere en respectvolle samenleving dan dat we 'm met z'n allen in een verdomhoekje duwen zonder kans op vergeving.

Mensen die dader zijn, maar niet zijn of worden veroordeeld, maar die nu of in het verleden fout hebben gehandeld moet je de kans bieden dat naar buiten te brengen zonder dat ze per direct door het publiek veroordeeld worden. Alleen zo kunnen we met z'n allen werken aan een fijnere en meer respectvolle samenleving. Over seks met en jarigen zei ik eerder in dit topic overigens al hetzelfde Overigens denk ik niet dat je de zorg echt kunt vergelijken met iets als Hollywood, al ben ik het er zeker mee eens dat de manier waarop dit soort toestanden afgehandeld veel anders moeten.

Maar dat was volgens mij al wel duidelijk. Volgens mij is dit echt het topje van de ijsberg. Ik heb al jaren het gevoel dat het in de showbizz één dikke orgie is. Ook hier in de Benelux. Je hoort wel eens wat dingetjes zoals dat Gert heel K3 af gaat of daar bij voetbal inside wat leuke verhaaltjes. Echt, als jij daar als normale gezonde Hollandse meid tussen die "BN'ers" in komt dan schrik je je kapot volgens mij.

Maar ach, het is nu een hot topic dus de media zal iedere wijzende vinger breed uitlichten. Dus wat de topic start betreft. JA, ik vind dat je dit moet kunnen aankaarten en iemand moet kunnen aanwijzen. Moet dit in het "nieuws", of beter gezegd de huidige media, nee absoluut niet.

De huidige media is click bait met beeld, veelal inhoudsloos en niet sluitend. Beroemde persoon X krijgt 7 dagen haat en slechts één online artikeltje als blijkt dat het ongegrond is en één of ander gekkie aandacht wou. Als ze het goed zouden doen, en dus aanklacht en uitslag evenveel aandacht zouden geven, dan is het goed. Anders krijg je ook weer zo'n wereld waar je in de mode wereld geen kleding maar aan durft te passen oid want ja dan word je weer aangeklaagd als verkrachter Hoe dan ook, als je door het nieuws nog moet leren dat je niet ongewenst aan anderen mag zitten..

Denk dat een hoop priesters daar een andere mening over hebben. Hackus schreef op vrijdag 17 november Genetai schreef op zaterdag 18 november Al is het een kolumpje van Sylvain, met de merkwaardige omkering van het woord 'slachtoffer' in de titel die daarmee gepaard gaat, hij merkt terecht op dat de daders vooral aan linkerzijde vallen.

Ik heb eigenlijk nog niemand zien terugkomen op Trumps pussygate, terwijl dat evident minstens zo kwalijk is als Senator Frankens fout. Axois verslaat dat het Witte Huis de kwesties op basis van bekentenis onderscheidt: Franken deed dat, Trump niet al is er die tape. Eigenaardige gedachtegang, maargoed, dat is het Witte Spreekb Huis.

Om het maar even plat te zeggen. En even terug naar de definitie van verkrachting: Maar wil je nou werkelijk dwang tot pijpen minder erg vinden als verkrachting? Eerst wordt er om bewijs gevraagd, iig melding, en nu is melding niet eens voldoende? Omega Supreme The God of Death. YoshiBignose schreef op zaterdag 18 november Ga een beetje stappen en kijk wat mensen daar allemaal doen Omega Supreme schreef op zondag 19 november Ik heb het over de mensen die doen alsof iemands kont aanraken in de dancing een aanranding is.

Dan heb ik goed nieuws voor je, iedereen die in de jaren 80 en 90 stapte is een aanrander man of vrouw en we kunnen nog een paar decenia voort met MeToo verhalen. YoshiBignose schreef op zondag 19 november Niet zo gek dat er dan af en toe aan een piemeltje gezogen wordt als je zo iemand mee neemt naar je hotelkamer. Maakt het nog steeds niet strafbaar, ook al maken ze misbruik van hun machtspositie.

Kevin Spacey was toch ook nog maar 27? Zo raar is het toch niet om dan een vermoedelijk 18 jarige te benaderen voor wat fun? Het kan best een akelige pedo verkrachter zijn maar dit specifieke geval geeft me daar niet het idee van. Geen dwang, geen geweld, gewoon een poging tot. Ik zal dat ongetwijfeld ook vaker gedaan hebben. Sterker nog, genoeg 16 jarigen die hier in nederland keihard de wet overtreden met een partner van Wat nuance is soms best op zijn plaats.

Ga een grens over en de age of consent is overigens 12!! Als er hele landen zijn waar de mening is dat 12 prima is dan is er blijkbaar draagvlak onder de wereld bevolking om 18 als belachelijk te zien. Jay-P schreef op maandag 20 november SomerenV schreef op maandag 20 november Iets doen met een jarige is dus per definitie fout in de meeste landen.

Maar verder moet je alle vragen kunnen stellen in een discussie, zeker als je je in een grijs gebied begeeft zoals hier nu vaak gebeurt. Daar komt ook nog bij dat iemand zich een slachtoffer kan voelen maar dat wil niet direct zeggen dat die persoon ook slachtoffer is.

Ik ga op basis van een verhaal op internet in ieder geval niet direct uit van de schuld of onschuld van iemand, of het nou een vermoedelijke dader of slachtoffer is. Dat er iets gruwelijk mis is met de ethiek van sommige mensen is inmiddels wel duidelijk, en we zijn het ook wel eens over wat wel en niet geoorloofd is wat seksuele advances betreft.

Maar ik ga nog altijd uit van innocent until proven guilty. Je verhaal doen op 't internet is voor mij persoonlijk geen bewijs. Iedereen kan dat eenvoudig doen. En door sommige personen krijgen die personen direct een beschermde status en worden er geen vragen meer gesteld en da's gevaarlijk. Dat betekent dat je zonder risico mensen zwart kunt maken want men gelooft je toch per direct en zal je verhaal toch niet in twijfel trekken.

De echte aanranders en verkrachters moeten gepakt worden, maar het moet niet zo zijn dat andere personen die zich in mindere mate schuldig hebben gemaakt aan seksuele intimidatie of machtsmisbruik in de media en door de publieke opinie even zwaar gestraft worden.

Daarmee ondermijn je wat mij betreft keihard het rechtssysteem; een systeem dat we niet voor niks hebben. De FEITEN zijn dat de age of consent in Mexico is ligt geloof ik aan welke staat in bijna heel de wereld gemiddeld 16, soms hier en daar 14 soms hier en daar Ik kon prima op mijn 16e beslissen over seks en als je wil beweren dat je daar 18 voor hoort te zijn dan verschillen we daar gewoon van in mening.

Jezus man we hebben het hier niet over een gedwongen huwelijk op je 12e met elke nacht verkrachtingen. We hebben het over iemand die op zijn 27e!!!! En we willen die persoon direct ophangen? Zo raar is het allemaal niet, kevin heeft helemaal niks met t ventje gedaan en als t ventje wel graag iets met kevin had gewild was dat legaal geweest hier, in ons europa.

Ik heb heel dit topic niet gelezen overigens, enkel de eerste pagina, je kan dan wel verhitte gedachtes hebben en smerige dingen voor je zien, maar ik reageer puur en alleen op wat kevin spacey van beschuldigd word.

En geen caps gebruiken, komt nogal kinderachtig over. Daarbij is naar het oordeel van de rechtbank de bedoeling van de dader doorslaggevend.